حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالَ عَبْدٌ أَخْبَرَنَا وَقَالَ ابْنُ رَافِعٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ قَالَ لِيَ الزُّهْرِيُّ أَلاَ أُحَدِّثُكَ بِحَدِيثَيْنِ عَجِيبَيْنِ قَالَ الزُّهْرِيُّ أَخْبَرَنِي حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَسْرَفَ رَجُلٌ عَلَى نَفْسِهِ فَلَمَّا حَضَرَهُ الْمَوْتُ أَوْصَى بَنِيهِ فَقَالَ إِذَا أَنَا مُتُّ فَأَحْرِقُونِي ثُمَّ اسْحَقُونِي ثُمَّ اذْرُونِي فِي الرِّيحِ فِي الْبَحْرِ فَوَاللَّهِ لَئِنْ قَدَرَ عَلَىَّ رَبِّي لَيُعَذِّبُنِي عَذَابًا مَا عَذَّبَهُ بِهِ أَحَدًا . قَالَ فَفَعَلُوا ذَلِكَ بِهِ فَقَالَ لِلأَرْضِ أَدِّي مَا أَخَذْتِ . فَإِذَا هُوَ قَائِمٌ فَقَالَ لَهُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ فَقَالَ خَشْيَتُكَ يَا رَبِّ - أَوْ قَالَ - مَخَافَتُكَ . فَغَفَرَ لَهُ بِذَلِكَ " . قَالَ الزُّهْرِيُّ وَحَدَّثَنِي حُمَيْدٌ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " دَخَلَتِ امْرَأَةٌ النَّارَ فِي هِرَّةٍ رَبَطَتْهَا فَلاَ هِيَ أَطْعَمَتْهَا وَلاَ هِيَ أَرْسَلَتْهَا تَأْكُلُ مِنْ خَشَاشِ الأَرْضِ حَتَّى مَاتَتْ هَزْلاً " . قَالَ الزُّهْرِيُّ ذَلِكَ لِئَلاَّ يَتَّكِلَ رَجُلٌ وَلاَ يَيْأَسَ رَجُلٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Рофиъ ва Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди. Абд «ахбарана» деди, ибн Рофиъ эса — матн уники —: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар хабар берди, деди. У деди: Менга Зуҳрий: «Сенга иккита ажойиб ҳадис ривоят қилайми?» деди. Зуҳрий деди: Менга Ҳумайд ибн Абдурраҳмон Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан хабар берди. У зот: «Бир киши ўз жонига нисбатан исроф қилди (гуноҳга ботди). Унга ўлим ҳозир бўлганида, ўғилларига васият қилиб: ‹Мен ўлсам, мени ёқинглар, сўнг янчинглар, сўнг мени денгиздаги шамолга сочинглар. Аллаҳга қасамки, агар Роббим менга қодир бўлса, У мени ҳеч кимни азобламаган азоб билан азоблайди›, деди. — У деди — Улар буни унга қилдилар. Сўнг У ерга: ‹Олганингни қайтар› деди. Бас, мана, у тик турибди. У: ‹Сени нима қилган ишингга ундади?› деди. У: ‹Сенинг қўрқувинг, эй Роббим›, — ёки: ‹Сендан хавфсирашим› — деди. Бас, У бунинг сабабидан уни мағфират қилди», дедилар. Зуҳрий деди: Менга Ҳумайд Абу Ҳурайрадан, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У зот: «Бир аёл мушук сабабли дўзахга кирди: у уни боғлаб қўйди-да, на уни боқди, на уни очиб қўйдики, ернинг ҳашаротларидан еб турсин. Токи у (мушук) озиб ўлиб кетди», дедилар. Зуҳрий деди: Бу (икки ҳадис) — ҳеч ким (раҳматга) суяниб қолмаслиги ва ҳеч ким умидсизликка тушмаслиги учундир.