Саҳиҳи Муслим — 463-ҳадис

Иймон китоби · Дўзах аҳлидан энг охири чиқадигани

463-ҳадисXalqaro 187Саҳиҳи Муслим · Иймон китоби

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ آخِرُ مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ رَجُلٌ فَهُوَ يَمْشِي مَرَّةً وَيَكْبُو مَرَّةً وَتَسْفَعُهُ النَّارُ مَرَّةً فَإِذَا مَا جَاوَزَهَا الْتَفَتَ إِلَيْهَا فَقَالَ تَبَارَكَ الَّذِي نَجَّانِي مِنْكِ لَقَدْ أَعْطَانِيَ اللَّهُ شَيْئًا مَا أَعْطَاهُ أَحَدًا مِنَ الأَوَّلِينَ وَالآخِرِينَ ‏.‏ فَتُرْفَعُ لَهُ شَجَرَةٌ فَيَقُولُ أَىْ رَبِّ أَدْنِنِي مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَلأَسْتَظِلَّ بِظِلِّهَا وَأَشْرَبَ مِنْ مَائِهَا ‏.‏ فَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَا ابْنَ آدَمَ لَعَلِّي إِنْ أَعْطَيْتُكَهَا سَأَلْتَنِي غَيْرَهَا ‏.‏ فَيَقُولُ لاَ يَا رَبِّ ‏.‏ وَيُعَاهِدُهُ أَنْ لاَ يَسْأَلَهُ غَيْرَهَا وَرَبُّهُ يَعْذِرُهُ لأَنَّهُ يَرَى مَا لاَ صَبْرَ لَهُ عَلَيْهِ فَيُدْنِيهِ مِنْهَا فَيَسْتَظِلُّ بِظِلِّهَا وَيَشْرَبُ مِنْ مَائِهَا ثُمَّ تُرْفَعُ لَهُ شَجَرَةٌ هِيَ أَحْسَنُ مِنَ الأُولَى فَيَقُولُ أَىْ رَبِّ أَدْنِنِي مِنْ هَذِهِ لأَشْرَبَ مِنْ مَائِهَا وَأَسْتَظِلَّ بِظِلِّهَا لاَ أَسْأَلُكَ غَيْرَهَا ‏.‏ فَيَقُولُ يَا ابْنَ آدَمَ أَلَمْ تُعَاهِدْنِي أَنْ لاَ تَسْأَلَنِي غَيْرَهَا فَيَقُولُ لَعَلِّي إِنْ أَدْنَيْتُكَ مِنْهَا تَسْأَلُنِي غَيْرَهَا ‏.‏ فَيُعَاهِدُهُ أَنْ لاَ يَسْأَلَهُ غَيْرَهَا وَرَبُّهُ يَعْذِرُهُ لأَنَّهُ يَرَى مَا لاَ صَبْرَ لَهُ عَلَيْهِ فَيُدْنِيهِ مِنْهَا فَيَسْتَظِلُّ بِظِلِّهَا وَيَشْرَبُ مِنْ مَائِهَا ‏.‏ ثُمَّ تُرْفَعُ لَهُ شَجَرَةٌ عِنْدَ بَابِ الْجَنَّةِ هِيَ أَحْسَنُ مِنَ الأُولَيَيْنِ ‏.‏ فَيَقُولُ أَىْ رَبِّ أَدْنِنِي مِنْ هَذِهِ لأَسْتَظِلَّ بِظِلِّهَا وَأَشْرَبَ مِنْ مَائِهَا لاَ أَسْأَلُكَ غَيْرَهَا ‏.‏ فَيَقُولُ يَا ابْنَ آدَمَ أَلَمْ تُعَاهِدْنِي أَنْ لاَ تَسْأَلَنِي غَيْرَهَا قَالَ بَلَى يَا رَبِّ هَذِهِ لاَ أَسْأَلُكَ غَيْرَهَا ‏.‏ وَرَبُّهُ يَعْذِرُهُ لأَنَّهُ يَرَى مَا لاَ صَبْرَ لَهُ عَلَيْهَا فَيُدْنِيهِ مِنْهَا فَإِذَا أَدْنَاهُ مِنْهَا فَيَسْمَعُ أَصْوَاتَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَيَقُولُ أَىْ رَبِّ أَدْخِلْنِيهَا ‏.‏ فَيَقُولُ يَا ابْنَ آدَمَ مَا يَصْرِينِي مِنْكَ أَيُرْضِيكَ أَنْ أُعْطِيَكَ الدُّنْيَا وَمِثْلَهَا مَعَهَا قَالَ يَا رَبِّ أَتَسْتَهْزِئُ مِنِّي وَأَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ ‏"‏ ‏.‏ فَضَحِكَ ابْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَلاَ تَسْأَلُونِّي مِمَّ أَضْحَكُ فَقَالُوا مِمَّ تَضْحَكُ قَالَ هَكَذَا ضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ فَقَالُوا مِمَّ تَضْحَكُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ ‏"‏ مِنْ ضِحْكِ رَبِّ الْعَالَمِينَ حِينَ قَالَ أَتَسْتَهْزِئُ مِنِّي وَأَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ فَيَقُولُ إِنِّي لاَ أَسْتَهْزِئُ مِنْكَ وَلَكِنِّي عَلَى مَا أَشَاءُ قَادِرٌ ‏"‏ ‏.‏

Ибн Масъуд (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Жаннатга энг охири кирувчи бир киши(дир) — у гоҳ юради, гоҳ юзтубан йиқилади, гоҳ уни олов куйдиради; уни (дўзахни) ўтиб бўлганида унга ўгрилиб қарай: ‹Сени мендан нажот берган Зот — баракотли (улуғ)дир; албатта Аллаҳ менга — аввалги ва кейингилардан ҳеч кимга бермаган нарсани берди› дейди. Бас унга бир дарахт кўтарилади; у: ‹Эй Роббим, мени шу дарахтга яқинлаштир — унинг соясида сояланай, сувидан ичай› дейди. Аллаҳ — азза ва жалла: ‹Эй ибн Одам, агар сенга уни берсам, балки Мендан бошқасини сўрарсан› дейди. У: ‹Йўқ, эй Роббим› дейди ва Унга — ундан бошқасини сўрамасликка — аҳд беради; Робби уни узрли (маъзур) тутади — чунки у сабр қила олмайдиган нарсани кўряпти. Бас У уни унга яқинлаштиради; у соясида сояланади, сувидан ичади. Кейин унга биринчисидан гўзалроқ бир дарахт кўтарилади; у: ‹Эй Роббим, мени шунга яқинлаштир — сувидан ичай, соясида сояланай; сендан бошқасини сўрамайман› дейди. (Аллаҳ): ‹Эй ибн Одам, Мендан бошқасини сўрамасликка аҳд бермадингми?› дейди. У: ‹Балки, агар сени унга яқинлаштирсам, Мендан бошқасини сўрарсан› дейди ва унга аҳд беради... (У:) ‹Балки мен сени унга яқинлаштирсам, ундан бошқасини сўрарсан› дейди. У Унга — ундан бошқасини сўрамасликка — аҳд беради; Робби уни узрли тутади — чунки у сабр қила олмайдиган нарсани кўряпти. Бас У уни унга яқинлаштиради; у соясида сояланади, сувидан ичади. Кейин унга жаннат эшиги янида — аввалги иккисидан гўзалроқ — бир дарахт кўтарилади; у: ‹Эй Роббим, мени шунга яқинлаштир — соясида сояланай, сувидан ичай; сендан бошқасини сўрамайман› дейди. (Аллаҳ): ‹Эй ибн Одам, Мендан бошқасини сўрамасликка аҳд бермадингми?› дейди. У: ‹Ҳа (бердим), эй Роббим, шунга (яқинлаштир); сендан бошқасини сўрамайман› дейди. Робби уни узрли тутади — чунки у сабр қила олмайдиган нарсани кўряпти. Бас У уни унга яқинлаштиради; уни унга яқинлаштирганида у жаннат аҳлининг овозларини эшитади; у: ‹Эй Роббим, мени унга киритгин› дейди. (Аллаҳ): ‹Эй ибн Одам, сени Мендан нима (сўрашдан) тўхтатади (қониқтиради)? Сенга дунёни ва у билан бирга шунча (яна)ни берсам — рози бўласанми?› дейди. У: ‹Эй Роббим, Сен — оламларнинг Робби бўла туриб — мени масхара қиляпсанми?!› дейди" деди. Ибн Масъуд (буни айтиб) кулди ва: "Нимадан кулдим — сўрамайсизми?" деди. Улар: "Нимадан куляпсан?" дедилар. У: "Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай кулган эди" деди. Улар: "Нимадан куляпсан, эй Расулуллаҳ?" дедилар. У: "Оламларнинг Роббининг кулишидан — У: ‹Сен — оламларнинг Робби бўла туриб — мени масхара қиляпсанми?!› деганида; бас У: ‹Мен сени масхара қилмайман; лекин Мен хоҳлаган нарсага қодирман› дейди" деди.

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Саҳиҳул Бухорий, 7437-ҳадисТавҳид китоби

ва Роббига — қанча хоҳласа — аҳд ва мисоқлар беради. Аллаҳ унинг юзини дўзахдан буради. У жаннатга юзланиб, уни кўргач, Аллаҳ хоҳлаганча жим туради, кейин: ‹Эй Роббим, мени жаннат эшигига яқинлаштир› дейди.…

Саҳиҳул Бухорий, 7438-ҳадисТавҳид китоби

ва Роббига — қанча хоҳласа — аҳд ва мисоқлар беради. Аллаҳ унинг юзини дўзахдан буради. У жаннатга юзланиб, уни кўргач, Аллаҳ хоҳлаганча жим туради, кейин: ‹Эй Роббим, мени жаннат эшигига яқинлаштир› дейди.…

Саҳиҳи Муслим, 451-ҳадисИймон китоби

ва Роббига — Аллаҳ хоҳлаганча — аҳд-паймонлар беради. Бас Аллаҳ юзини дўзахдан буради. У жаннатга юзланиб, уни кўрганида — Аллаҳ хоҳлаганча — жим туради; кейин: ‹Эй Роббим, мени жаннат эшигигача яқинлаштир›…

Саҳиҳул Бухорий, 6573-ҳадисҚалб юмшатиш

"У саъдон тикани кабидир, фақат унинг катталигини Аллаҳдан бошқа ҳеч ким билмайди. У одамларни амалларига қараб илиб олади: улардан баъзиси амали сабабли ҳалок бўлади, баъзиси тилкаланиб кейин нажот топади. То Аллаҳ…

Саҳиҳи Муслим, 475-ҳадисИймон китоби

) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Бас улар менга келадилар; мен Роббим ҳузурида изн сўрайман, менга изн берилади; мен Уни кўрганимда саждага йиқиламан; У мени — Аллаҳ хоҳлаганча — (шу ҳолда) қолдиради;…

Саҳиҳи Муслим, 6839-ҳадисЗикр, дуо ва тавба китоби

Албатта, Аллаҳ табарака ва таолонинг ер юзида айланиб юрадиган, зикр мажлисларини излаб юрадиган, қўшимча фақат шу иш билан банд малаклари бор. Агар улар ичида зикр бўлган бир мажлисни топсалар, улар билан…