وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ - وَاللَّفْظُ لأَبِي كُرَيْبٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبِيدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لأَعْرِفُ آخِرَ أَهْلِ النَّارِ خُرُوجًا مِنَ النَّارِ رَجُلٌ يَخْرُجُ مِنْهَا زَحْفًا فَيُقَالُ لَهُ انْطَلِقْ فَادْخُلِ الْجَنَّةَ - قَالَ - فَيَذْهَبُ فَيَدْخُلُ الْجَنَّةَ فَيَجِدُ النَّاسَ قَدْ أَخَذُوا الْمَنَازِلَ فَيُقَالُ لَهُ أَتَذْكُرُ الزَّمَانَ الَّذِي كُنْتَ فِيهِ فَيَقُولُ نَعَمْ . فَيُقَالُ لَهُ تَمَنَّ . فَيَتَمَنَّى فَيُقَالُ لَهُ لَكَ الَّذِي تَمَنَّيْتَ وَعَشَرَةُ أَضْعَافِ الدُّنْيَا - قَالَ - فَيَقُولُ أَتَسْخَرُ بِي وَأَنْتَ الْمَلِكُ " قَالَ فَلَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَحِكَ حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ .
Абдуллаҳ (ибн Масъуд) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта мен дўзах аҳлидан ундан энг охири чиқувчини танийман — бир киши ундан эмаклаб чиқади; унга: ‹Бориб, жаннатга кир› дейилади. У бориб жаннатга киради, одамлар манзилларни (аллақачон) эгаллаганини топади. Унга: ‹Ўзинг (олдин) бўлган замонни эслайсанми?› дейилади. У: ‹Ҳа› дейди. Унга: ‹Тила› дейилади. У тилайди. Унга: ‹Сенга тилаган нарсанг ва дунёнинг ўн баробари бор› дейилади. У: ‹Сен — Малик бўла туриб — мени мазах қиляпсанми?› дейди" деди. (Абдуллаҳ:) Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — охирги тишлари кўрингунча — кулганини кўрдим.