حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، كِلاَهُمَا عَنْ جَرِيرٍ، قَالَ عُثْمَانُ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبِيدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لأَعْلَمُ آخِرَ أَهْلِ النَّارِ خُرُوجًا مِنْهَا وَآخِرَ أَهْلِ الْجَنَّةِ دُخُولاً الْجَنَّةَ رَجُلٌ يَخْرُجُ مِنَ النَّارِ حَبْوًا فَيَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَهُ اذْهَبْ فَادْخُلِ الْجَنَّةَ فَيَأْتِيهَا فَيُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهَا مَلأَى فَيَرْجِعُ فَيَقُولُ يَا رَبِّ وَجَدْتُهَا مَلأَى . فَيَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَهُ اذْهَبْ فَادْخُلِ الْجَنَّةَ - قَالَ - فَيَأْتِيهَا فَيُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهَا مَلأَى فَيَرْجِعُ فَيَقُولُ يَا رَبِّ وَجَدْتُهَا مَلأَى فَيَقُولُ اللَّهُ لَهُ اذْهَبْ فَادْخُلِ الْجَنَّةَ فَإِنَّ لَكَ مِثْلَ الدُّنْيَا وَعَشَرَةَ أَمْثَالِهَا أَوْ إِنَّ لَكَ عَشَرَةَ أَمْثَالِ الدُّنْيَا - قَالَ - فَيَقُولُ أَتَسْخَرُ بِي - أَوْ أَتَضْحَكُ بِي - وَأَنْتَ الْمَلِكُ " قَالَ لَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَحِكَ حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ . قَالَ فَكَانَ يُقَالُ ذَاكَ أَدْنَى أَهْلِ الْجَنَّةِ مَنْزِلَةً .
Абдуллаҳ ибн Масъуд айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта мен дўзах аҳлидан ундан энг охири чиқувчини ва жаннат аҳлидан жаннатга энг охири кирувчини биламан — бир киши дўзахдан (эмаклаб) чиқади; Аллаҳ — табарака ва таоло — унга: ‹Бориб, жаннатга кир› дейди. У унга келади, унга жаннат тўла (банд) бўлиб кўринади; у қайтиб: ‹Эй Роббим, уни тўла топдим› дейди. Аллаҳ — табарака ва таоло — унга: ‹Бориб, жаннатга кир› дейди. У унга келади, унга у тўла бўлиб кўринади; у қайтиб: ‹Эй Роббим, уни тўла топдим› дейди. Аллаҳ унга: ‹Бориб, жаннатга кир; сенга дунё (катталиги) ва унинг ўн баробари бор› — ёки: ‹сенга дунёнинг ўн баробари бор› дейди. У: ‹Сен — Малик (подшоҳ) бўла туриб — мени мазах қиляпсанми — ёки: устимдан куляпсанми?› дейди" деди. (Абдуллаҳ:) Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — охирги (озиқ) тишлари кўрингунча — кулганини кўрдим. (Абдуллаҳ:) "Ўшал — жаннат аҳлининг энг паст мартабалиси" дейилар эди.