حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ جُمَيْعٍ، حَدَّثَنَا أَبُو الطُّفَيْلِ، قَالَ كَانَ بَيْنَ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْعَقَبَةِ وَبَيْنَ حُذَيْفَةَ بَعْضُ مَا يَكُونُ بَيْنَ النَّاسِ فَقَالَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ كَمْ كَانَ أَصْحَابُ الْعَقَبَةِ قَالَ فَقَالَ لَهُ الْقَوْمُ أَخْبِرْهُ إِذْ سَأَلَكَ قَالَ كُنَّا نُخْبَرُ أَنَّهُمْ أَرْبَعَةَ عَشَرَ فَإِنْ كُنْتَ مِنْهُمْ فَقَدْ كَانَ الْقَوْمُ خَمْسَةَ عَشَرَ وَأَشْهَدُ بِاللَّهِ أَنَّ اثْنَىْ عَشَرَ مِنْهُمْ حَرْبٌ لِلَّهِ وَلِرَسُولِهِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الأَشْهَادُ وَعَذَرَ ثَلاَثَةً قَالُوا مَا سَمِعْنَا مُنَادِيَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ عَلِمْنَا بِمَا أَرَادَ الْقَوْمُ . وَقَدْ كَانَ فِي حَرَّةٍ فَمَشَى فَقَالَ " إِنَّ الْمَاءَ قَلِيلٌ فَلاَ يَسْبِقُنِي إِلَيْهِ أَحَدٌ " . فَوَجَدَ قَوْمًا قَدْ سَبَقُوهُ فَلَعَنَهُمْ يَوْمَئِذٍ .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Абу Аҳмад Куфий ривоят қилди, бизга Валид ибн Жумайъ ривоят қилди, бизга Абут-Туфайл ривоят қилиб деди: Ақаба аҳлидан бўлган бир киши билан Ҳузайфа ўртасида одамлар ўртасида бўладиган бир нарса (жанжал) бўлди. Шунда у: «Аллаҳга қасам бераман, Ақаба ашоблари нечта эди?» деди. Қавм унга: «У сўраганида хабар бер унга» дедилар. У деди: «Бизга улар ўн тўрт нафар деб хабар берилар эди. Агар сен ҳам улардан бўлсанг, демак қавм ўн беш нафар бўлган. Аллаҳга қасам ичиб гувоҳлик бераманки, улардан ўн иккитаси дунё ҳаётида ва гувоҳлар турадиган кунда (қиёматда) Аллаҳ ва Унинг Расули учун уруш (душман) эди». Учовини эса у узрли санади — улар: «Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг чақирувчисини эшитмадик ва қавмнинг нимани истаганини билмадик» дедилар. У бир тошли ерда бўлиб, юриб: «Албатта сув оздир, ҳеч ким мендан олдин унга етиб бормасин» деди. Лекин у ўзидан олдин етиб борган бир қавмни топди ва ўша куни уларни лаънатлади.