حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَيْنَمَا أَنَا أَمْشِي، مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي حَرْثٍ وَهُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى عَسِيبٍ إِذْ مَرَّ بِنَفَرٍ مِنَ الْيَهُودِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ سَلُوهُ عَنِ الرُّوحِ فَقَالُوا مَا رَابَكُمْ إِلَيْهِ لاَ يَسْتَقْبِلُكُمْ بِشَىْءٍ تَكْرَهُونَهُ . فَقَالُوا سَلُوهُ فَقَامَ إِلَيْهِ بَعْضُهُمْ فَسَأَلَهُ عَنِ الرُّوحِ - قَالَ - فَأَسْكَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِ شَيْئًا فَعَلِمْتُ أَنَّهُ يُوحَى إِلَيْهِ - قَالَ - فَقُمْتُ مَكَانِي فَلَمَّا نَزَلَ الْوَحْىُ قَالَ { وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَلِيلاً}
Бизга Умар ибн Ҳафс ибн Ғиёс ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Аъмаш ривоят қилди, менга Иброҳим Алқамадан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди. У деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир экинзорда юрар эдим, у эса бир хурмо шохига суянган эди. Бирдан у яҳудийлардан бир гуруҳ олдидан ўтди. Уларнинг баъзилари баъзиларига: «Ундан руҳ ҳақида сўранглар» деди. Улар: «Сизни унга нима ундамоқда? У сизга ёқмайдиган бирон нарса билан рўбарў қилмайди» дедилар. Шунда улар: «Сўранглар» дедилар. Улардан бири унинг олдига туриб, ундан руҳ ҳақида сўради. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам жим турди, унга ҳеч нарса қайтармади. Шунда мен унга ваҳий нозил бўлаётганини билдим. У деди: Мен ўз ўрнимда туриб қолдим. Ваҳий нозил бўлганида у: ‹Сендан руҳ ҳақида сўрайдилар. Айт: Руҳ Роббимнинг ишидандир ва сизларга озгина илмдан бошқа нарса берилмаган› (оятини) ўқиди.