حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ حَفْصٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، سُلَيْمَانُ عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَيْنَا أَنَا أَمْشِي، مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي خَرِبِ الْمَدِينَةِ، وَهُوَ يَتَوَكَّأُ عَلَى عَسِيبٍ مَعَهُ، فَمَرَّ بِنَفَرٍ مِنَ الْيَهُودِ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ سَلُوهُ عَنِ الرُّوحِ. وَقَالَ بَعْضُهُمْ لاَ تَسْأَلُوهُ لاَ يَجِيءُ فِيهِ بِشَىْءٍ تَكْرَهُونَهُ. فَقَالَ بَعْضُهُمْ لَنَسْأَلَنَّهُ. فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَقَالَ يَا أَبَا الْقَاسِمِ، مَا الرُّوحُ فَسَكَتَ. فَقُلْتُ إِنَّهُ يُوحَى إِلَيْهِ. فَقُمْتُ، فَلَمَّا انْجَلَى عَنْهُ، قَالَ {وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتُيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَلِيلاً}. قَالَ الأَعْمَشُ هَكَذَا فِي قِرَاءَتِنَا.
Бизга Қайс ибн Ҳафс ривоят қилди, у деди: бизга Абдулвоҳид ривоят қилди, у деди: бизга ал-Аъмаш Сулаймон, Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди, у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Мадинанинг вайроналарида юрардим — у киши ёнларидаги хурмо шохига суяниб кетардилар. Шунда яҳудийлардан бир гуруҳнинг ёнидан ўтдик. Уларнинг баъзилари баъзиларига: «Ундан руҳ ҳақида сўранг,» деди. Баъзилари: «Сўраманглар, у сизлар ёқтирмайдиган бирор нарсани айтмасин,» деди. Баъзилари: «Албатта сўраймиз,» деди. Шунда улардан бир киши туриб: «Эй Абул-Қосим, руҳ нима?» деди. У киши жим турдилар. Мен: «Албатта, унга ваҳий қилиняпти,» дедим-да, (жойимда) турдим. (Ваҳий) ундан кетгач, у киши: ‹Сендан руҳ ҳақида сўрайдилар. Айт: руҳ Роббимнинг ишидан(дир); сизларга илмдан фақат озгина берилган›, (оятини) ўқидилар. ал-Аъмаш: «Бизнинг қироатимизда шундай,» деди.