7124-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Қиёмат, жаннат ва жаҳаннам
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ، شُعْبَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَلَّى حَتَّى انْتَفَخَتْ قَدَمَاهُ فَقِيلَ لَهُ أَتَكَلَّفُ هَذَا وَقَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ فَقَالَ " أَفَلاَ أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا " .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ривоят қилди, бизга Абу Авона Зиёд ибн Илоқадан, у Муғийра ибн Шуъбадан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам оёқлари шишиб кетгунча намоз ўқидилар. Унга: «Сиз бундай қийинчиликка қўл урасизми, ҳолбуки Аллаҳ сизнинг ўтган ва келажак гуноҳларингизни кечирган-ку?» дейилди. Шунда у: «Шукр қилувчи банда бўлмайинми?» дедилар.