حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ، وَهَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو صَخْرٍ، عَنِ ابْنِ قُسَيْطٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا صَلَّى قَامَ حَتَّى تَفَطَّرَ رِجْلاَهُ قَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَصْنَعُ هَذَا وَقَدْ غُفِرَ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ أَفَلاَ أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا " .
Бизга Ҳорун ибн Маъруф ва Ҳорун ибн Саъийд ал-Айлий ривоят қилди, улар деди: бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Абу Сахр Ибн Қусайтдан, у Урва ибн Зубайрдан, у Оишадан хабар берди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз ўқиганларида оёқлари ёрилиб кетгунча тик турар эдилар. Оиша: «Эй Аллаҳнинг Расули, сиз бундай қиласизми, ҳолбуки Аллаҳ сизнинг ўтган ва келажак гуноҳларингизни кечирган-ку?» деди. Шунда у: «Эй Оиша, шукр қилувчи банда бўлмайинми?» дедилар.