7125-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Қиёмат, жаннат ва жаҳаннам
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، سَمِعَ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ، يَقُولُ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى وَرِمَتْ قَدَمَاهُ قَالُوا قَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ . قَالَ " أَفَلاَ أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Ибн Нумайр ривоят қилди, улар деди: бизга Суфён Зиёд ибн Илоқадан ривоят қилди, у Муғийра ибн Шуъбанинг шундай деганини эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам оёқлари шишиб кетгунча (намозда) тик турдилар. Улар: «Аллаҳ сизнинг ўтган ва келажак гуноҳларингизни кечирган-ку», дедилар. У: «Шукр қилувчи банда бўлмайинми?» дедилар.