حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " تَقُومُ السَّاعَةُ وَالرَّجُلُ يَحْلُبُ اللِّقْحَةَ فَمَا يَصِلُ الإِنَاءُ إِلَى فِيهِ حَتَّى تَقُومَ وَالرَّجُلاَنِ يَتَبَايَعَانِ الثَّوْبَ فَمَا يَتَبَايَعَانِهِ حَتَّى تَقُومَ وَالرَّجُلُ يَلِطُ فِي حَوْضِهِ فَمَا يَصْدُرُ حَتَّى تَقُومَ " .
Менга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна Абуз Зиноддан, у ал-Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди, уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етказади. У деди: «Соат (Қиёмат) шундай қоим бўладики, киши соғин туяни соғаётган бўлади, идиш оғзига етмасдан Соат қоим бўлади. Икки киши мато (либос) савдолашаётган бўлади, савдони тугатмасдан Соат қоим бўлади. Киши ҳовузини суваётган бўлади, ундан қайтмасдан Соат қоим бўлади».