حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا بَيْنَ النَّفْخَتَيْنِ أَرْبَعُونَ " . قَالُوا يَا أَبَا هُرَيْرَةَ أَرْبَعُونَ يَوْمًا قَالَ أَبَيْتُ . قَالُوا أَرْبَعُونَ شَهْرًا قَالَ أَبَيْتُ . قَالُوا أَرْبَعُونَ سَنَةً قَالَ أَبَيْتُ " ثُمَّ يُنْزِلُ اللَّهُ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَيَنْبُتُونَ كَمَا يَنْبُتُ الْبَقْلُ " . قَالَ " وَلَيْسَ مِنَ الإِنْسَانِ شَىْءٌ إِلاَّ يَبْلَى إِلاَّ عَظْمًا وَاحِدًا وَهُوَ عَجْبُ الذَّنَبِ وَمِنْهُ يُرَكَّبُ الْخَلْقُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Бизга Абу Курайб Муҳаммад ибнул Ало ривоят қилди, бизга Абу Муъовия ал-Аъмашдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Икки пуфлаш ораси қирқ (вақт)дир». Улар: «Эй Абу Ҳурайра, қирқ кунми?» дедилар. У: «(Айтишдан) бош тортдим», деди. Улар: «Қирқ ойми?» дедилар. У: «Бош тортдим», деди. Улар: «Қирқ йилми?» дедилар. У: «Бош тортдим», деди. «Сўнг Аллаҳ осмондан сув туширади, шунда улар кўкатлар унганидек униб чиқадилар». У деди: «Инсондан бирор нарса қолмайди, ҳаммаси чирийди, фақат битта суяк — бу дум суяги (ажбуз занаб)дир, ундан Қиёмат кунида хилқат қайта таркиб қилинади».