حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ الأَزْدِيُّ، وَشَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، جَمِيعًا عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ، - وَاللَّفْظُ لِشَيْبَانَ - حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ صُهَيْبٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " عَجَبًا لأَمْرِ الْمُؤْمِنِ إِنَّ أَمْرَهُ كُلَّهُ خَيْرٌ وَلَيْسَ ذَاكَ لأَحَدٍ إِلاَّ لِلْمُؤْمِنِ إِنْ أَصَابَتْهُ سَرَّاءُ شَكَرَ فَكَانَ خَيْرًا لَهُ وَإِنْ أَصَابَتْهُ ضَرَّاءُ صَبَرَ فَكَانَ خَيْرًا لَهُ " .
Бизга Ҳаддоб ибн Холид ал-Аздий ва Шайбон ибн Фарруқ — барчаси Сулаймон ибн ал-Муғирадан — ривоят қилишди — лафз Шайбоники — бизга Сулаймон ривоят қилди, бизга Собит Абдурраҳмон ибн Абу Лайладан, у Суҳайбдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: «Мўминнинг иши нақадар ажойиб! Албатта унинг бутун иши яхшиликдир ва бу мўминдан бошқа ҳеч кимга (насиб) эмас. Агар унга шодлик етса, шукр қилади, бу у учун яхшилик бўлади; агар унга зиён етса, сабр қилади, бу ҳам у учун яхшилик бўлади.»