وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ الْمُرَادِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، وَعَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ - خَتَنَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَتَحْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ - اسْتُحِيضَتْ سَبْعَ سِنِينَ فَاسْتَفْتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي ذَلِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ هَذِهِ لَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ وَلَكِنَّ هَذَا عِرْقٌ فَاغْتَسِلِي وَصَلِّي " . قَالَتْ عَائِشَةُ فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ فِي مِرْكَنٍ فِي حُجْرَةِ أُخْتِهَا زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ حَتَّى تَعْلُوَ حُمْرَةُ الدَّمِ الْمَاءَ . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَحَدَّثْتُ بِذَلِكَ أَبَا بَكْرِ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ فَقَالَ يَرْحَمُ اللَّهُ هِنْدًا لَوْ سَمِعَتْ بِهَذِهِ الْفُتْيَا وَاللَّهِ إِنْ كَانَتْ لَتَبْكِي لأَنَّهَا كَانَتْ لاَ تُصَلِّي .
Оиша — Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжаси (ривоят қилди): Умм Ҳабиба бинти Жаҳш — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотин томонидан қариндоши (келини) ва Абдурраҳмон ибн Авфнинг никоҳида (бўлган) — етти йил истиҳаза бўлди; у шу ҳақда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан фатво сўради. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Албатта бу — ҳайз эмас, лекин бу — бир томир (қони); бас ғусл қил ва намоз ўқи" деди. Оиша: У опаси Зайнаб бинти Жаҳшнинг ҳужрасидаги бир тоғора (миркан)да — қоннинг қизиллиги сувни қоплаганча — ғусл қилар эди, деди. Ибн Шиҳоб: Мен буни Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн ал-Ҳорис ибн Ҳишомга ривоят қилдим; у: "Аллаҳ Ҳиндга раҳм қилсин; агар у бу фатвони эшитганида (эди)! Валлаҳи, у (намозни ўқий олмай) йиғлар эди — чунки у намоз ўқимас эди" деди.