أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، عَنِ ابْنِ أَبِي حَمْزَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَأَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، كَانَ يُحَدِّثُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَدْعُو فِي الصَّلاَةِ حِينَ يَقُولُ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ " . ثُمَّ يَقُولُ وَهُوَ قَائِمٌ قَبْلَ أَنْ يَسْجُدَ " اللَّهُمَّ أَنْجِ الْوَلِيدَ بْنَ الْوَلِيدِ وَسَلَمَةَ بْنَ هِشَامٍ وَعَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَكَ عَلَى مُضَرَ وَاجْعَلْهَا عَلَيْهِمْ كَسِنِي يُوسُفَ " . ثُمَّ يَقُولُ " اللَّهُ أَكْبَرُ " . فَيَسْجُدُ وَضَاحِيَةُ مُضَرَ يَوْمَئِذٍ مُخَالِفُونَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Амр ибн Усмон хабар берди, у деди: бизга Бақийя ривоят қилди, у Ибн Абу Ҳамзадан, у деди: менга Муҳаммад ривоят қилди, у деди: менга Саид ибнул-Мусайяб ва Абу Салама ибн Абдурраҳмон ривоят қилдиларки, Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) (шундай) ривоят қиларди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозда «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, роббана ва лакал ҳамд» деганларида дуо қилиб, сўнг саждага тушишдан олдин тик турган ҳолда дердилар: «Аллаҳумма анжил-Валидабнал-Валид, ва Саламатабна Ҳишом, ва Айёшабна Аби Робиа, вал-мустазъафина минал-муъминин. Аллаҳуммашдуд ватъатака ала Музар, важъалҳа алайҳим касинина Юсуф.» Сўнг: «Аллаҳу акбар,» деб сажда қилардилар. Ўша кунлари Музарнинг атрофидагилар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қарши (мухолиф) эдилар.