أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنِ ابْنِ وَهْبٍ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ، قَالَ حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيِّ، عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ، قَالَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي فَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ " أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ " . ثُمَّ قَالَ " أَلْعَنُكَ بِلَعْنَةِ اللَّهِ " . ثَلاَثًا وَبَسَطَ يَدَهُ كَأَنَّهُ يَتَنَاوَلُ شَيْئًا فَلَمَّا فَرَغَ مِنَ الصَّلاَةِ قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ سَمِعْنَاكَ تَقُولُ فِي الصَّلاَةِ شَيْئًا لَمْ نَسْمَعْكَ تَقُولُهُ قَبْلَ ذَلِكَ وَرَأَيْنَاكَ بَسَطْتَ يَدَكَ . قَالَ " إِنَّ عَدُوَّ اللَّهِ إِبْلِيسَ جَاءَ بِشِهَابٍ مِنْ نَارٍ لِيَجْعَلَهُ فِي وَجْهِي فَقُلْتُ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ قُلْتُ أَلْعَنُكَ بِلَعْنَةِ اللَّهِ فَلَمْ يَسْتَأْخِرْ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ أَرَدْتُ أَنْ آخُذَهُ وَاللَّهِ لَوْلاَ دَعْوَةُ أَخِينَا سُلَيْمَانَ لأَصْبَحَ مُوثَقًا بِهَا يَلْعَبُ بِهِ وِلْدَانُ أَهْلِ الْمَدِينَةِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Салама хабар бериб, у Ибн Ваҳбдан, у Муовия ибн Солиҳдан (ривоят қилдики), у деди: менга Робиа ибн Язид ривоят қилди, у Абу Идрис ал-Хавлонийдан, у Абуд-Дардодан (ривоят қилдики), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозга турдилар ва биз унинг: «Сендан Аллаҳдан паноҳ сўрайман,» деганини эшитдик. Сўнгра: «Сени Аллаҳнинг лаънати билан лаънатлайман,» дедилар, уч марта, ва қўлини худди бирор нарсани олмоқчи бўлгандай чўздилар. Намоздан чиққач, биз: «Эй Расулуллаҳ, биз сизнинг намозда илгари ҳеч эшитмаган бир нарсани айтганингизни эшитдик ва қўлингизни чўзганингизни кўрдик,» дедик. У: «Албатта Аллаҳнинг душмани Иблис юзимга (сочиш учун) бир лўла оловни келтирди, мен: «Сендан Аллаҳдан паноҳ сўрайман,» дедим, уч марта. Сўнгра: «Сени Аллаҳнинг лаънати билан лаънатлайман,» дедим, лекин у орқага чекинмади — уч марта. Кейин уни ушламоқчи бўлдим. Аллаҳга қасамки, агар биродаримиз Сулаймоннинг дуоси бўлмаганда, у (устун)га боғлаб қўйилган ҳолда тонггача қолар ва Мадина аҳлининг болалари у билан ўйнар эди,» дедилар.»