أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، مَوْلَى ابْنِ أَبِي أَحْمَدَ أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلاَةَ الْعَصْرِ فَسَلَّمَ فِي رَكْعَتَيْنِ فَقَامَ ذُو الْيَدَيْنِ فَقَالَ أَقُصِرَتِ الصَّلاَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمْ نَسِيتَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كُلُّ ذَلِكَ لَمْ يَكُنْ " . فَقَالَ قَدْ كَانَ بَعْضُ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى النَّاسِ فَقَالَ " أَصَدَقَ ذُو الْيَدَيْنِ " . فَقَالُوا نَعَمْ . فَأَتَمَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا بَقِيَ مِنَ الصَّلاَةِ ثُمَّ سَجَدَ سَجْدَتَيْنِ وَهُوَ جَالِسٌ بَعْدَ التَّسْلِيمِ .
Бизга Қутайба, Моликдан хабар берди, у Довуд ибн ал-Ҳусайндан, у Абу Суфён — ибн Абу Аҳмаднинг озод қилинган қулидан (ривоят қилдики), у деди: Абу Ҳурайрадан эшитдимки, у шундай дерди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга аср намозини ўқиб бердилар ва икки ракаатда салом бердилар. Шунда Зул-Ядайн туриб: «Намоз қисқартирилдими, эй Расулуллаҳ, ёки унутдингизми?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Буларнинг ҳеч бири бўлгани йўқ,» дедилар. У: «Буларнинг баъзиси бўлди, эй Расулуллаҳ,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга юзланиб: «Зул-Ядайн рост айтдими?» дедилар. Улар: «Ҳа,» дейишди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намознинг қолганини тамомладилар, сўнг салом беришдан кейин ўтирган ҳолда икки сажда қилдилар.