أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ خَلِيفَةَ، عَنْ حَفْصِ بْنِ أَخِي، أَنَسٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَالِسًا - يَعْنِي - وَرَجُلٌ قَائِمٌ يُصَلِّي فَلَمَّا رَكَعَ وَسَجَدَ وَتَشَهَّدَ دَعَا فَقَالَ فِي دُعَائِهِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِأَنَّ لَكَ الْحَمْدَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْمَنَّانُ بَدِيعُ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ يَا ذَا الْجَلاَلِ وَالإِكْرَامِ يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ إِنِّي أَسْأَلُكَ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ " تَدْرُونَ بِمَا دَعَا " . قَالُوا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ دَعَا اللَّهَ بِاسْمِهِ الْعَظِيمِ الَّذِي إِذَا دُعِيَ بِهِ أَجَابَ وَإِذَا سُئِلَ بِهِ أَعْطَى " .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Халаф ибн Халифа ривоят қилди, у Анаснинг жияни Ҳафсдан, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ўтирган эдим, бир киши тик туриб намоз ўқиётган эди. У рукуъ қилиб, сажда қилиб, ташаҳҳуд айтгач, дуо қилди ва дуосида: «Аллаҳумма инни асъалука би-анна лакал-ҳамд, ло илаҳа илла анта, ал-маннану бадиус-самавоти вал-ард, я зал-жалали вал-икром, я ҳайю я қайюм, инни асъалука» (Эй Аллаҳ, барча ҳамд Сенга хос бўлгани учун Сендан сўрайман; Сендан ўзга ҳақли илоҳ йўқ, энг кўп инъом этувчи, осмонлару ерни мисолсиз Яратувчи, эй Улуғлик ва Карам Эгаси, эй Тирик, эй Қайюм, мен Сендан сўрайман,) деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саҳобаларига: «У нима билан дуо қилганини биласизларми?» дедилар. Улар: «Аллаҳ ва Унинг расули яхши билувчидир,» дедилар. У: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, у Аллаҳга Унинг улуғ исми билан дуо қилдики, агар У шу исм билан чақирилса, жавоб беради ва агар шу исм билан сўралса, ато этади,» дедилар.»