أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ غَزْوَانَ، قَالَ أَنْبَأَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ عُقَيْلٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي أَوْفَى، يَقُولُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُكْثِرُ الذِّكْرَ وَيُقِلُّ اللَّغْوَ وَيُطِيلُ الصَّلاَةَ وَيُقَصِّرُ الْخُطْبَةَ وَلاَ يَأْنَفُ أَنْ يَمْشِيَ مَعَ الأَرْمَلَةِ وَالْمِسْكِينِ فَيَقْضِيَ لَهُ الْحَاجَةَ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулазиз ибн Ғазвон хабар берди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо, ал-Ҳусайн ибн Воқиддан хабар берди. У деди: менга Яҳё ибн Уқайл ривоят қилди, у деди: мен Абдуллаҳ ибн Абу Авфонинг шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) зикрни кўп қилар, беҳуда сўзни кам қилар, намозни узун қилар, хутбани қисқа қилар ва бева ҳамда мискин билан бирга юриб, унинг ҳожатини адо этишдан ор қилмас эдилар.