أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ خَلَفٍ، - وَهُوَ ابْنُ خَلِيفَةَ - عَنْ أَبِي مَالِكٍ الأَشْجَعِيِّ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ كُنْتُ خَلْفَ أَبِي هُرَيْرَةَ وَهُوَ يَتَوَضَّأُ لِلصَّلاَةِ وَكَانَ يَغْسِلُ يَدَيْهِ حَتَّى يَبْلُغَ إِبْطَيْهِ فَقُلْتُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ مَا هَذَا الْوُضُوءُ فَقَالَ لِي يَا بَنِي فَرُّوخَ أَنْتُمْ هَا هُنَا لَوْ عَلِمْتُ أَنَّكُمْ هَا هُنَا مَا تَوَضَّأْتُ هَذَا الْوُضُوءَ سَمِعْتُ خَلِيلِي صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " تَبْلُغُ حِلْيَةُ الْمُؤْمِنِ حَيْثُ يَبْلُغُ الْوُضُوءُ " .
Бизга Қутайба, Халафдан — у ибн Халифа — у Абу Молик ал-Ашжаъийдан, у Абу Ҳозимдан (ривоят қилди), у деди: мен Абу Ҳурайранинг орқасида эдим, у намозга таҳорат қилар эди. У қўлларини қўлтиқларига етгунча ювар эди. Мен: «Эй Абу Ҳурайра, бу қандай таҳорат?» дедим. У менга деди: «Эй Фаррух болалари, сиз шу ердамисиз? Агар сизнинг шу ерда эканлигингизни билганимда, бу таҳоратни шундай қилмас эдим. Мен дўстим (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни эшитдим, айтар эдилар: «Мўминнинг зийнати таҳорат етган жойгача етади,» дедилар.»