152-ҳадисСунани Насоий · Таҳорат китоби
أَخْبَرَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَيَّاشٍ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ قَالَ عَلِيٌّ كُنْتُ رَجُلاً مَذَّاءً وَكَانَتِ ابْنَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَحْتِي فَاسْتَحْيَيْتُ أَنْ أَسْأَلَهُ فَقُلْتُ لِرَجُلٍ جَالِسٍ إِلَى جَنْبِي سَلْهُ . فَسَأَلَهُ فَقَالَ " فِيهِ الْوُضُوءُ " .
Бизга Ҳаннод ибнус-Сарий, Абу Бакр ибн Айёшдан, у Абу Ҳасиндан, у Абу Абдурраҳмондан (ривоят қилди), у деди: Али деди: мен мази (суюқлиги) кўп келадиган киши эдим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қизи менинг никоҳимда эди. Шунинг учун ундан (бу ҳақда) сўрашга уялдим. Ёнимда ўтирган бир кишига: «Ундан сўра,» дедим. У сўради ва (Набий): «Бунда таҳорат (қилинади),» дедилар.