أَخْبَرَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ عُبَيْدٍ الْهُنَائِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ شَقِيقٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَازِلاً بَيْنَ ضَجْنَانَ وَعُسْفَانَ مُحَاصِرَ الْمُشْرِكِينَ فَقَالَ الْمُشْرِكُونَ إِنَّ لِهَؤُلاَءِ صَلاَةً هِيَ أَحَبُّ إِلَيْهِمْ مِنْ أَبْنَائِهِمْ وَأَبْكَارِهِمْ أَجْمِعُوا أَمْرَكُمْ ثُمَّ مِيلُوا عَلَيْهِمْ مَيْلَةً وَاحِدَةً فَجَاءَ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَأَمَرَهُ أَنْ يَقْسِمَ أَصْحَابَهُ نِصْفَيْنِ فَيُصَلِّيَ بِطَائِفَةٍ مِنْهُمْ وَطَائِفَةٌ مُقْبِلُونَ عَلَى عَدُوِّهِمْ قَدْ أَخَذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ فَيُصَلِّيَ بِهِمْ رَكْعَةً ثُمَّ يَتَأَخَّرَ هَؤُلاَءِ وَيَتَقَدَّمَ أُولَئِكَ فَيُصَلِّيَ بِهِمْ رَكْعَةً تَكُونُ لَهُمْ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم رَكْعَةً رَكْعَةً وَلِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم رَكْعَتَانِ .
Бизга ал-Аббос ибн Абдулазим хабар берди, у деди: менга Абдуссамад ибн Абдулворис ривоят қилди, у деди: менга Саид ибн Убайд ал-Ҳуноий ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Шақиқ ривоят қилди, у деди: бизга Абу Ҳурайра ривоят қилди, у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зажнон билан Усфон ўртасида мушрикларни қамал қилиб тушиб турган эди. Мушриклар: «Буларнинг шундай бир намози борки, у улар учун ўғилларидан ва қизларидан ҳам суюклироқдир. Ишингизни жамланг, сўнг уларнинг устига бир йўла ҳужум қилинг,» дедилар. Шунда Жибрил (алайҳиссалом) келди ва унга асъҳобларини икки ярмига бўлишни буюрди: улардан бир гуруҳ билан намоз ўқисин, бир гуруҳ эса эҳтиёт бўлиб қуролларини олган ҳолда душманларига юзланиб турсин; у улар билан бир ракаат ўқисин, сўнг булар орқага чекиниб, ана улар олдинга ўтсин ва у улар билан бир ракаат ўқисин — токи уларнинг ҳар бирига Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирма-бир ракаатдан, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) учун эса икки ракаат бўлсин.»