أَخْبَرَنَا أَبُو حَفْصٍ، عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ خَوَّاتٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، فِي صَلاَةِ الْخَوْفِ قَالَ يَقُومُ الإِمَامُ مُسْتَقْبِلَ الْقِبْلَةِ وَتَقُومُ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَهُ وَطَائِفَةٌ قِبَلَ الْعَدُوِّ وَوُجُوهُهُمْ إِلَى الْعَدُوِّ فَيَرْكَعُ بِهِمْ رَكْعَةً وَيَرْكَعُونَ لأَنْفُسِهِمْ وَيَسْجُدُونَ سَجْدَتَيْنِ فِي مَكَانِهِمْ وَيَذْهَبُونَ إِلَى مَقَامِ أُولَئِكَ وَيَجِيءُ أُولَئِكَ فَيَرْكَعُ بِهِمْ وَيَسْجُدُ بِهِمْ سَجْدَتَيْنِ فَهِيَ لَهُ ثِنْتَانِ وَلَهُمْ وَاحِدَةٌ ثُمَّ يَرْكَعُونَ رَكْعَةً رَكْعَةً وَيَسْجُدُونَ سَجْدَتَيْنِ .
Бизга Абу Ҳафс Амр ибн Али хабар бериб, деди: бизга Яҳё ибн Саид ривоят қилди, Яҳё ибн Саиддан, у ал-Қосим ибн Муҳаммаддан, у Солиҳ ибн Хаввотдан, у Саҳл ибн Абу Ҳасмадан хавф намози ҳақида (ривоят қилдики), у деди: «Имом қиблага юзланиб туради, улардан бир гуруҳ у билан бирга туради, бир гуруҳ эса душманга рўбарў бўлиб, юзлари душман томон туради. Имом улар билан бир ракат руку қилади, улар ўзлари учун (яна бир ракат) руку қиладилар ва ўз жойларида икки сажда қиладилар; сўнг анавилар (турган) жойга борадилар, анавилар эса келади. Имом улар билан руку қилади ва улар билан икки сажда қилади; шундай қилиб, у кишига икки (ракат), уларга эса бир (ракат) бўлади. Сўнг улар биттадан ракат руку қиладилар ва икки сажда қиладилар.»