حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الأَنْصَارِيُّ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ خَوَّاتِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّهُ قَالَ فِي صَلاَةِ الْخَوْفِ قَالَ يَقُومُ الإِمَامُ مُسْتَقْبِلَ الْقِبْلَةِ وَتَقُومُ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَهُ وَطَائِفَةٌ مِنْ قِبَلِ الْعَدُوِّ وَوُجُوهُمْ إِلَى الْعَدُوِّ فَيَرْكَعُ بِهِمْ رَكْعَةً وَيَرْكَعُونَ لأَنْفُسِهِمْ رَكْعَةً وَيَسْجُدُونَ لأَنْفُسِهِمْ سَجْدَتَيْنِ فِي مَكَانِهِمْ ثُمَّ يَذْهَبُونَ إِلَى مَقَامِ أُولَئِكَ وَيَجِيءُ أُولَئِكَ فَيَرْكَعُ بِهِمْ رَكْعَةً وَيَسْجُدُ بِهِمْ سَجْدَتَيْنِ فَهِيَ لَهُ ثِنْتَانِ وَلَهُمْ وَاحِدَةٌ ثُمَّ يَرْكَعُونَ رَكْعَةً وَيَسْجُدُونَ سَجْدَتَيْنِ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Саид ал-Қаттан ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Саид ал-Ансорий ривоят қилди, у ал-Қосим ибн Муҳаммаддан, у Солиҳ ибн Хаввот ибн Жубайрдан, у Саҳл ибн Абу Ҳасмадан (ривоят қилдики), у хавф намози ҳақида шундай деди: имом қиблага юзланиб туради, улардан бир гуруҳ у билан бирга туради, бир гуруҳ эса душман томонда, юзлари душманга қаратилган ҳолда туради. У (имом) улар билан бир ракаат рукуъ қилади, улар (қолган) бир ракаатни ўзлари адо қилиб, ўз жойларида икки саждани ўзлари қилишади, сўнг анавиларнинг ўрнига борадилар, анавилар (биринчилар ўрнига) келади; у (имом) улар билан бир ракаат рукуъ ва икки сажда қилади — шундай қилиб у (имом) учун икки (ракаат), улар учун эса биттадан бўлади — сўнг улар (қолган) бир ракаат рукуъ ва икки сажда қиладилар.