أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ قَيْسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عِيَاضٌ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَخْرُجُ يَوْمَ الْعِيدِ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ يَخْطُبُ فَيَأْمُرُ بِالصَّدَقَةِ فَيَكُونُ أَكْثَرَ مَنْ يَتَصَدَّقُ النِّسَاءُ فَإِنْ كَانَتْ لَهُ حَاجَةٌ أَوْ أَرَادَ أَنْ يَبْعَثَ بَعْثًا تَكَلَّمَ وَإِلاَّ رَجَعَ .
Бизга Амр ибн Али хабар бериб, деди: бизга Яҳё ривоят қилиб, деди: бизга Довуд ибн Қайс ривоят қилиб, деди: менга Иёз Абу Саиддан ривоят қилиб (айтдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ийд куни чиқиб, икки ракат намоз ўқир, сўнг хутба қилар ва садақа беришга буюрар эдилар. Энг кўп садақа берувчилар аёллар бўлар эди. Агар (бирор) эҳтиёжлари бўлса ёки қўшин жўнатмоқчи бўлсалар, гапирар, акс ҳолда қайтар эдилар.