أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ، عَنْ زَائِدَةَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ فَتَوَضَّأَ وَاسْتَاكَ وَهُوَ يَقْرَأُ هَذِهِ الآيَةَ حَتَّى فَرَغَ مِنْهَا { إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لأُولِي الأَلْبَابِ } ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ عَادَ فَنَامَ حَتَّى سَمِعْتُ نَفْخَهُ ثُمَّ قَامَ فَتَوَضَّأَ وَاسْتَاكَ ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ نَامَ ثُمَّ قَامَ فَتَوَضَّأَ وَاسْتَاكَ وَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ وَأَوْتَرَ بِثَلاَثٍ .
Бизга Аҳмад ибн Сулаймон хабар берди, у деди: бизга Ҳусайн ривоят қилди, у Зоидадан, у Ҳусайндан, у Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Муҳаммад ибн Али ибн Абдуллаҳ ибн Аббосдан, у отасидан, у бобосидан (ривоят қилди), у деди: «Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурида эдим. У туриб таҳорат олди ва мисвок ишлатди, шу пайтда мана бу оятни ўқиди, то ундан тугатгунича: «Албатта, осмонлар ва ернинг яратилишида ҳамда кеча ва кундузнинг алмашинишида ақл эгалари учун (Аллаҳнинг қудратини кўрсатадиган) белгилар бордир» (Оли Имрон сураси, 190). Сўнг икки ракаат ўқиди, сўнг яна ётиб ухлади, то мен унинг хуррагини эшитгунимча. Сўнг туриб таҳорат олди ва мисвок ишлатди, сўнг икки ракаат ўқиди, сўнг ухлади, сўнг туриб таҳорат олди ва мисвок ишлатди, икки ракаат ўқиди ва уч (ракаат) билан витр ўқиди.»