أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ مَنْ فَاتَهُ حِزْبُهُ مِنَ اللَّيْلِ فَقَرَأَهُ حِينَ تَزُولُ الشَّمْسُ إِلَى صَلاَةِ الظُّهْرِ فَإِنَّهُ لَمْ يَفُتْهُ أَوْ كَأَنَّهُ أَدْرَكَهُ . رَوَاهُ حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ مَوْقُوفًا .
Бизга Қутайба ибн Саид хабар берди, Моликдан, у Довуд ибн ал-Ҳусайндан, у ал-Аъраждан, у Абдурраҳмон ибн Абд ал-Қорийдан (ривоят қилдики), Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу) деди: «Кимнинг кечаси (ўқийдиган) вирди ўтиб кетса-ю, уни қуёш оғган вақтдан Зуҳр намозигача ўқиса, у (вирдини) қолдирмаган бўлади, ёхуд гўё унга етишгандек бўлади.» Буни Ҳумайд ибн Абдурраҳмон ибн Авф мавқуф (саҳобада тўхтатилган) ҳолда ривоят қилди.