أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لِلْمُؤْمِنِ عَلَى الْمُؤْمِنِ سِتُّ خِصَالٍ يَعُودُهُ إِذَا مَرِضَ وَيَشْهَدُهُ إِذَا مَاتَ وَيُجِيبُهُ إِذَا دَعَاهُ وَيُسَلِّمُ عَلَيْهِ إِذَا لَقِيَهُ وَيُشَمِّتُهُ إِذَا عَطَسَ وَيَنْصَحُ لَهُ إِذَا غَابَ أَوْ شَهِدَ " .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Мусо ривоят қилди, у Саид ибн Абу Саиддан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мўминнинг мўмин устидаги ҳақи олти хислатдир: касал бўлганида уни бориб кўриши, ўлганида жанозасида ҳозир бўлиши, даъват қилганида (таклиф этганида) ижобат қилиши, учратганида унга салом бериши, акса урганида (Аллаҳ раҳмат қилсин деб) дуо қилиши ва ғойибида ҳам, ҳозир бўлганида ҳам унга хайрихоҳлик қилишидир,» дедилар.