أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا وَكِيعٌ، قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ السَّائِبِ، عَنْ رَجُلٍ، يُقَالُ لَهُ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَيَّةَ قَالَ : أُصِيبَ رَجُلاَنِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ يَوْمَ الطَّائِفِ، فَحُمِلاَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ أَنْ يُدْفَنَا حَيْثُ أُصِيبَا . وَكَانَ ابْنُ مُعَيَّةَ وُلِدَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар бериб деди: бизга Вакииъ хабар бериб деди: бизга Саид ибн ас-Соиб, унга Убайдуллаҳ ибн Муъайя дейилувчи бир кишидан (ривоят қилдики), у деди: «Тоиф (жанги) кунида мусулмонлардан икки киши (жароҳатланиб) шаҳид бўлди ва улар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига олиб келинди. (Расулуллаҳ) уларни ҳалок бўлган жойларида дафн этишни буюрдилар.» Ибн Муъайя эса Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) даврида туғилган эди.