أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى أَبِي قُرَّةَ مُوسَى بْنِ طَارِقٍ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ خُثَيْمٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَجَعَ مِنْ عُمْرَةِ الْجِعِرَّانَةِ بَعَثَ أَبَا بَكْرٍ عَلَى الْحَجِّ فَأَقْبَلْنَا مَعَهُ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالْعَرْجِ ثَوَّبَ بِالصُّبْحِ ثُمَّ اسْتَوَى لِيُكَبِّرَ فَسَمِعَ الرُّغْوَةَ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَوَقَفَ عَلَى التَّكْبِيرِ فَقَالَ هَذِهِ رُغْوَةُ نَاقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْجَدْعَاءِ لَقَدْ بَدَا لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْحَجِّ فَلَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَنُصَلِّيَ مَعَهُ فَإِذَا عَلِيٌّ عَلَيْهَا فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ أَمِيرٌ أَمْ رَسُولٌ قَالَ لاَ بَلْ رَسُولٌ أَرْسَلَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِبَرَاءَةَ أَقْرَؤُهَا عَلَى النَّاسِ فِي مَوَاقِفِ الْحَجِّ . فَقَدِمْنَا مَكَّةَ فَلَمَّا كَانَ قَبْلَ التَّرْوِيَةِ بِيَوْمٍ قَامَ أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه فَخَطَبَ النَّاسَ فَحَدَّثَهُمْ عَنْ مَنَاسِكِهِمْ حَتَّى إِذَا فَرَغَ قَامَ عَلِيٌّ رضى الله عنه فَقَرَأَ عَلَى النَّاسِ بَرَاءَةَ حَتَّى خَتَمَهَا ثُمَّ خَرَجْنَا مَعَهُ حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمُ عَرَفَةَ قَامَ أَبُو بَكْرٍ فَخَطَبَ النَّاسَ فَحَدَّثَهُمْ عَنْ مَنَاسِكِهِمْ حَتَّى إِذَا فَرَغَ قَامَ عَلِيٌّ فَقَرَأَ عَلَى النَّاسِ بَرَاءَةَ حَتَّى خَتَمَهَا ثُمَّ كَانَ يَوْمُ النَّحْرِ فَأَفَضْنَا فَلَمَّا رَجَعَ أَبُو بَكْرٍ خَطَبَ النَّاسَ فَحَدَّثَهُمْ عَنْ إِفَاضَتِهِمْ وَعَنْ نَحْرِهِمْ وَعَنْ مَنَاسِكِهِمْ فَلَمَّا فَرَغَ قَامَ عَلِيٌّ فَقَرَأَ عَلَى النَّاسِ بَرَاءَةَ حَتَّى خَتَمَهَا فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ النَّفْرِ الأَوَّلُ قَامَ أَبُو بَكْرٍ فَخَطَبَ النَّاسَ فَحَدَّثَهُمْ كَيْفَ يَنْفِرُونَ وَكَيْفَ يَرْمُونَ فَعَلَّمَهُمْ مَنَاسِكَهُمْ فَلَمَّا فَرَغَ قَامَ عَلِيٌّ فَقَرَأَ بَرَاءَةَ عَلَى النَّاسِ حَتَّى خَتَمَهَا . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنُ خُثَيْمٍ لَيْسَ بِالْقَوِيِّ فِي الْحَدِيثِ وَإِنَّمَا أَخْرَجْتُ هَذَا لِئَلاَّ يُجْعَلَ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ وَمَا كَتَبْنَاهُ إِلاَّ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ لَمْ يَتْرُكْ حَدِيثَ ابْنِ خُثَيْمٍ وَلاَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِلاَّ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ الْمَدِينِيِّ قَالَ ابْنُ خُثَيْمٍ مُنْكَرُ الْحَدِيثِ وَكَأَنَّ عَلِيَّ بْنَ الْمَدِينِيِّ خُلِقَ لِلْحَدِيثِ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар бериб, деди: мен Абу Қурра Мусо ибн Ториққа ибн Журайждан (ривоятни) ўқиб бердим, у деди: менга Абдуллаҳ ибн Усмон ибн Хусайм, Абуз-Зубайрдан, у Жобир (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Жиъррона умрасидан қайтганларида Абу Бакрни ҳажга (амир қилиб) юбордилар. Биз у билан бирга йўлга чиқдик. Арж деган жойга етганимизда у бомдод учун иқомат айтди, сўнг такбир айтиш учун тик турди. Шу пайт орқасидан туянинг овозини эшитиб, такбир айтишни тўхтатди ва деди: «Бу Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг Жадъа деган туясининг овози. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ҳаж (қилиш) кўриниб қолган бўлса керак; балки Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дир, биз у киши билан бирга намоз ўқиймиз.» Шунда у (туя) устида Али эканини кўрди. Абу Бакр унга: «Амир (сифатида)ми ёки элчи (сифатида)ми?» деди. У: «Йўқ, балки элчи (сифатида); Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени Бароа (сурасини) ҳаж манзилларида одамларга ўқиб беришим учун юбордилар,» деди. Сўнг биз Маккага келдик. Тарвия кунидан бир кун олдин Абу Бакр (розияллаҳу анҳу) туриб одамларга хутба қилди ва уларга маносикларини (ҳаж амалларини) баён қилди. У тугатганида Али (розияллаҳу анҳу) туриб одамларга Бароани охиригача ўқиб берди. Сўнг биз у билан чиқдик. Арафа куни бўлганида Абу Бакр туриб одамларга хутба қилди ва уларга маносикларини баён қилди. У тугатганида Али туриб одамларга Бароани охиригача ўқиб берди. Сўнг Наҳр (қурбонлик) куни бўлди, биз ифоза қилдик (Маккага тушдик). Абу Бакр қайтиб келганида одамларга хутба қилиб, уларга ифозаларини, қурбонликларини ва маносикларини баён қилди. У тугатганида Али туриб одамларга Бароани охиригача ўқиб берди. Нафрнинг биринчи куни бўлганида Абу Бакр туриб одамларга хутба қилди ва уларга қандай қайтишларини ҳамда қандай (тош) отишларини баён қилди, уларга маносикларини ўргатди. У тугатганида Али туриб одамларга Бароани охиригача ўқиб берди. Абу Абдурраҳмон (Насоий) деди: ибн Хусайм ҳадисда қавий эмас, мен буни фақат ибн Журайж Абуз-Зубайрдан (ривоят қилган) деб ҳисобланмаслиги учун келтирдим; уни биз фақат Ишоқ ибн Иброҳимдан ёздик. Яҳё ибн Саид ал-Қаттон ибн Хусаймнинг ҳам, Абдурраҳмоннинг ҳам ҳадисини тарк этмаган, бироқ Али ибн ал-Мадиний: «ибн Хусайм мункар ул-ҳадисдир,» деди ва гўё Али ибн ал-Мадиний ҳадис учун яратилгандай эди.