أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ شَقِيقٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا أَبِي قَالَ، أَنْبَأَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ وَاقِدٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ، وَأَصْحَابًا، لَهُ أَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِمَكَّةَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا كُنَّا فِي عِزٍّ وَنَحْنُ مُشْرِكُونَ فَلَمَّا آمَنَّا صِرْنَا أَذِلَّةً . فَقَالَ " إِنِّي أُمِرْتُ بِالْعَفْوِ فَلاَ تُقَاتِلُوا " . فَلَمَّا حَوَّلَنَا اللَّهُ إِلَى الْمَدِينَةِ أَمَرَنَا بِالْقِتَالِ فَكَفُّوا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ وَأَقِيمُوا الصَّلاَةَ } .
Бизга Муҳаммад ибн Али ибн ал-Ҳасан ибн Шақиқ хабар бериб деди: бизга отам хабар берди, у деди: бизга ал-Ҳусайн ибн Воқид Амр ибн Динордан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан хабар бердики: Абдурраҳмон ибн Авф ва унинг баъзи саҳобалари Маккада Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб: «Ё Расулаллаҳ, биз мушрик бўлганимизда иззатда эдик, имон келтирганимиздан кейин эса хор бўлиб қолдик,» дедилар. Шунда у: «Мен кечиришга буюрилдим, бас, жанг қилманглар,» дедилар. Аллаҳ бизни Мадинага кўчирганидан кейин эса, бизга жанг қилишни буюрди. (Аввал) улар (жангдан) тийилган эдилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: «Уларга: «Қўлларингизни (жангдан) тийинглар ва намозни қоим қилинглар...» дейилган кишиларни кўрмадингми?» (оятини) нозил қилди.»