أَخْبَرَنَا يُوسُفُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ سَمِعْتُ حَجَّاجًا، أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ يُخَامِرَ، أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ، حَدَّثَهُمْ أَنَّهُ، سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ قَاتَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ رَجُلٍ مُسْلِمٍ فُوَاقَ نَاقَةٍ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ وَمَنْ سَأَلَ اللَّهَ الْقَتْلَ مِنْ عِنْدِ نَفْسِهِ صَادِقًا ثُمَّ مَاتَ أَوْ قُتِلَ فَلَهُ أَجْرُ شَهِيدٍ وَمَنْ جُرِحَ جُرْحًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ نُكِبَ نَكْبَةً فَإِنَّهَا تَجِيءُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَأَغْزَرِ مَا كَانَتْ لَوْنُهَا كَالزَّعْفَرَانِ وَرِيحُهَا كَالْمِسْكِ وَمَنْ جُرِحَ جُرْحًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَعَلَيْهِ طَابَعُ الشُّهَدَاءِ " .
Бизга Юсуф ибн Саид хабар берди, у деди: Мен Ҳажжождан эшитдим, (у деди:) бизга Ибн Журайж хабар берди, у деди: бизга Сулаймон ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Молик ибн Юхомир ривоят қилдики, Муоз ибн Жабал (розияллаҳу анҳу) уларга ривоят қилишича, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деяётганларини эшитди: «Мусулмон кишилардан ким Аллаҳ азза ва жалла йўлида бир туя соғимича (вақт) жанг қилса, унга жаннат вожиб бўлади. Ким Аллаҳдан ўз дилидан содиқ (чин) ҳолда ўлдирилишни (шаҳидликни) сўраса, сўнг вафот этса ёки ўлдирилса, унга шаҳид ажри (бўлади). Ким Аллаҳ йўлида бир жароҳат билан жароҳатланса ёки бирор мусибатга учраса, албатта у (жароҳат) Қиёмат кунида энг кўп қон оққан ҳолида келади, ранги заъфарон рангидек, ҳиди мушк ҳидидек бўлади. Ким Аллаҳ йўлида бир жароҳат билан жароҳатланса, унинг устида шаҳидлар муҳри (бўлади),» дедилар.