أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ خَالِدًا، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ الشَّامِيَّ - يُحَدِّثُ عَنْ شُرَحْبِيلَ بْنِ السِّمْطِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ عَبَسَةَ، قَالَ قُلْتُ يَا عَمْرُو بْنَ عَبَسَةَ حَدِّثْنَا حَدِيثًا، سَمِعْتَهُ مِنْ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْسَ فِيهِ نِسْيَانٌ وَلاَ تَنَقُّصٌ . قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ رَمَى بِسَهْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَلَغَ الْعَدُوَّ أَخْطَأَ أَوْ أَصَابَ كَانَ لَهُ كَعِدْلِ رَقَبَةٍ وَمَنْ أَعْتَقَ رَقَبَةً مُسْلِمَةً كَانَ فِدَاءُ كُلِّ عُضْوٍ مِنْهُ عُضْوًا مِنْهُ مِنْ نَارِ جَهَنَّمَ وَمَنْ شَابَ شَيْبَةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَانَتْ لَهُ نُورًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдулаъло хабар берди, у деди: бизга ал-Муътамир ривоят қилди, у деди: Мен Холид — яъни Ибн Зайд Абу Абдурраҳмон аш-Шомий — нинг Шураҳбил ибнис-Симтдан, у Амр ибн Абаса (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилиб (шундай) деяётганини эшитдим: у деди: Мен: «Эй Амр ибн Абаса, бизга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитган, унда унутиш ҳам, камайтириш ҳам бўлмаган бир ҳадисингни ривоят қил,» дедим. У деди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деяётганларини эшитдим: «Ким Аллаҳ йўлида бир ўқ отса-да, у душманга етса, хато қилсин ёки тегсин, унга бир қул озод қилишга тенг (ажр бўлади). Ким мусулмон бир қулни озод қилса, ундан ҳар бир аъзо (қулнинг ҳар бир аъзоси) унинг аъзоси учун жаҳаннам ўтидан фидо (қутқарув) бўлади. Ким Аллаҳ йўлида бир оқарган соч (оқ тола) кўтарса, у Қиёмат кунида унга нур бўлади,» дедилар.