أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ عِيَاضٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ شَابٌّ قَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي الْعَنَتَ وَلاَ أَجِدُ طَوْلاً أَتَزَوَّجُ النِّسَاءَ أَفَأَخْتَصِي فَأَعْرَضَ عَنْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى قَالَ ثَلاَثًا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا هُرَيْرَةَ جَفَّ الْقَلَمُ بِمَا أَنْتَ لاَقٍ فَاخْتَصِ عَلَى ذَلِكَ أَوْ دَعْ " . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَوْزَاعِيُّ لَمْ يَسْمَعْ هَذَا الْحَدِيثَ مِنَ الزُّهْرِيِّ وَهَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ قَدْ رَوَاهُ يُونُسُ عَنِ الزُّهْرِيِّ .
Бизга Яҳё ибн Мусо хабар берди, у деди: бизга Анас ибн Иёз ривоят қилди, у деди: бизга ал-Авзоий ривоят қилди, у Ибн Шиҳобдан, у Абу Саламадан (ривоят қилдики), Абу Ҳурайра деди: «Мен: «Эй Аллаҳнинг Расули! Мен ёш кишиман, ўзимга (гуноҳга тушиш) машаққатидан қўрқаман, аёлларга уйланишга эса имконим йўқ. Ўзимни ахта қилайми?» дедим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мендан юз ўгирдилар, мен буни уч марта айтдим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Абу Ҳурайра! Сен дуч келадиган нарса ҳақида қалам қуриб бўлган. Энди хоҳласанг, шунга (рози бўлиб) ўзингни ахта қил, хоҳласанг, қўй,» дедилар.» Абу Абдурраҳмон (Насоий) деди: ал-Авзоий бу ҳадисни аз-Зуҳрийдан эшитмаган, аммо бу саҳиҳ ҳадисдир, уни Юнус аз-Зуҳрийдан ривоят қилган.