أَخْبَرَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ الأَشْعَرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ زَيْدٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنِ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ، قَالَ غَضِبَ أَبُو بَكْرٍ عَلَى رَجُلٍ غَضَبًا شَدِيدًا حَتَّى تَغَيَّرَ لَوْنُهُ قُلْتُ يَا خَلِيفَةَ رَسُولِ اللَّهِ وَاللَّهِ لَئِنْ أَمَرْتَنِي لأَضْرِبَنَّ عُنُقَهُ فَكَأَنَّمَا صُبَّ عَلَيْهِ مَاءٌ بَارِدٌ فَذَهَبَ غَضَبُهُ عَنِ الرَّجُلِ . قَالَ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ أَبَا بَرْزَةَ وَإِنَّهَا لَمْ تَكُنْ لأَحَدٍ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ هَذَا خَطَأٌ وَالصَّوَابُ أَبُو نَصْرٍ وَاسْمُهُ حُمَيْدُ بْنُ هِلاَلٍ خَالَفَهُ شُعْبَةُ .
Бизга Муовия ибн Солиҳ ал-Ашъарий хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Жаъфар ривоят қилди, у деди: бизга Убайдуллаҳ ривоят қилди, у Зайддан, у Амр ибн Муррадан, у Абу Назрадан, у Абу Барзадан (ривоят қилдики), у деди: «Абу Бакр бир кишига шу қадар қаттиқ ғазабландики, ҳатто ранги ўзгарди. Мен: «Эй Расулуллаҳнинг халифаси, Аллаҳга қасамки, агар менга буюрсанг, албатта унинг бошини оламан,» дедим. Шунда гўё унинг устига совуқ сув қуйилгандек, унинг ғазаби ўша кишидан кетди. У: «Онанг йўқотсин сени, эй Абу Барза! Албатта бу (ҳуқуқ) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан кейин ҳеч ким учун йўқ эди,» деди.» Абу Абдурраҳмон (Насоий) деди: бу хатодир, тўғриси эса Абу Наср бўлиб, унинг исми Ҳумайд ибн Ҳилол эди; Шуъба унга мухолиф келди.