أَخْبَرَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْحَمَّالُ، قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، عَنْ يُونُسَ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ هُرْمُزَ، أَنَّ نَجْدَةَ الْحَرُورِيَّ، حِينَ خَرَجَ فِي فِتْنَةِ ابْنِ الزُّبَيْرِ أَرْسَلَ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ يَسْأَلُهُ عَنْ سَهْمِ ذِي الْقُرْبَى لِمَنْ تُرَاهُ قَالَ هُوَ لَنَا لِقُرْبَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَسَمَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَهُمْ وَقَدْ كَانَ عُمَرُ عَرَضَ عَلَيْنَا شَيْئًا رَأَيْنَاهُ دُونَ حَقِّنَا فَأَبَيْنَا أَنْ نَقْبَلَهُ وَكَانَ الَّذِي عَرَضَ عَلَيْهِمْ أَنْ يُعِينَ نَاكِحَهُمْ وَيَقْضِيَ عَنْ غَارِمِهِمْ وَيُعْطِيَ فَقِيرَهُمْ وَأَبَى أَنْ يَزِيدَهُمْ عَلَى ذَلِكَ .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ал-Ҳаммол хабар бериб, деди: бизга Усмон ибн Умар ривоят қилди, Юнус ибн Язиддан, у аз-Зуҳрийдан, у Язид ибн Ҳурмуздан (ривоят қилдики), Нажда ал-Ҳарурий ибнуз-Зубайр фитнаси пайтида (қўзғолонга) чиққанида Ибн Аббосга одам юбориб, ундан зул-қурбо (қариндошлик) улуши ҳақида — уни кимга (тегишли) деб ҳисоблайсиз, деб сўради. (Ибн Аббос) деди: «У бизникидир, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га яқин қариндошлигимиз сабабли; Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни уларга бўлиб берган эдилар. Умар бизга ҳаққимиздан кам деб ҳисоблаган бир нарсани таклиф қилган эди, биз уни қабул қилишдан бош тортдик. У уларга таклиф қилгани: уларнинг уйланмаганини уйлантириб қўйиш, қарздорларининг қарзини тўлаш ва камбағалларига бериш эди; аммо (Умар) улар учун бундан ортиғини беришдан бош тортди.»