أَخْبَرَنَا كَثِيرُ بْنُ عُبَيْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَرْبٍ، عَنِ الزُّبَيْدِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ خَالِدِ بْنِ الْوَلِيدِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُتِيَ بِضَبٍّ مَشْوِيٍّ فَقُرِّبَ إِلَيْهِ فَأَهْوَى إِلَيْهِ بِيَدِهِ لِيَأْكُلَ مِنْهُ قَالَ لَهُ مَنْ حَضَرَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ لَحْمُ ضَبٍّ . فَرَفَعَ يَدَهُ عَنْهُ فَقَالَ لَهُ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَرَامٌ الضَّبُّ قَالَ " لاَ وَلَكِنْ لَمْ يَكُنْ بِأَرْضِ قَوْمِي فَأَجِدُنِي أَعَافُهُ " . فَأَهْوَى خَالِدٌ إِلَى الضَّبِّ فَأَكَلَ مِنْهُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْظُرُ .
Бизга Касир ибн Убайд хабар берди, Муҳаммад ибн Ҳарбдан, у аз-Зубайдийдан (ривоят қилдики), у деди: менга аз-Зуҳрий хабар берди, Абу Умома ибн Саҳлдан, у Абдуллаҳ ибн Аббосдан, у Холид ибн ал-Валиддан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қовурилган дабб келтирилди ва У(зот)га яқин қўйилди. У(зот) ундан ейиш учун қўлларини чўздилар. Шунда ҳузурларида бўлган киши унга: «Ё Расулаллаҳ, бу дабб гўшти,» деди. У қўлларини ундан кўтардилар. Холид ибн ал-Валид унга: «Ё Расулаллаҳ, дабб ҳаромми?» деди. У: «Йўқ, лекин у менинг қавмим юртида бўлмагани учун, мен ундан жирканишимни ҳис қиляпман,» дедилар. Шунда Холид даббга қўл чўзиб, ундан еди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса қараб турардилар.