أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا النَّضْرُ، - وَهُوَ ابْنُ شُمَيْلٍ - قَالَ أَنْبَأَنَا أَشْعَثُ، عَنِ الْحَسَنِ، نَزَلَ نَبِيٌّ مِنَ الأَنْبِيَاءِ تَحْتَ شَجَرَةٍ فَلَدَغَتْهُ نَمْلَةٌ فَأَمَرَ بِبَيْتِهِنَّ فَحُرِّقَ عَلَى مَا فِيهَا فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ فَهَلاَّ نَمْلَةً وَاحِدَةً . وَقَالَ الأَشْعَثُ عَنِ ابْنِ سِيرِينَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِثْلَهُ وَزَادَ فَإِنَّهُنَّ يُسَبِّحْنَ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга ан-Назр — у Ибн Шумайлдир — хабар берди, у деди: бизга Ашъас ал-Ҳасандан хабар берди: «Пайғамбарлардан бир пайғамбар бир дарахт остига тушди. Шунда уни бир чумоли чақди. У уларнинг уясини (куйдиришни) буюрди ва у ичидагилари билан куйдирилди. Аллаҳ унга ваҳий қилди: «Битта чумолини (жазоласанг) бўлмасмиди?» Ашъас Ибн Сириндан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шунга ўхшашини айтди ва: «Чунки улар тасбеҳ айтадилар,» деб (сўз) зиёда қилди.