أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مَسْعُودٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رَافِعٍ، عَنْ رَافِعٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لاَقُو الْعَدُوِّ غَدًا وَلَيْسَ مَعَنَا مُدًى . قَالَ " مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَكُلْ مَا خَلاَ السِّنَّ وَالظُّفْرَ " . قَالَ فَأَصَابَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهْبًا فَنَدَّ بَعِيرٌ فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ فَقَالَ " إِنَّ لِهَذِهِ النَّعَمِ - أَوْ قَالَ الإِبِلِ - أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَمَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا فَافْعَلُوا بِهِ هَكَذَا " .
Бизга Исмоил ибн Масъуд хабар бериб, дедики: бизга Холид ривоят қилди, Шуъбадан, у Саид ибн Масруқдан, у Абоя ибн Рофеъдан, у Рофеъдан (ривоят қилиб), у деди: «Эй Расулуллаҳ, биз эртага душман билан тўқнашамиз, биз билан пичоқлар йўқ,» дедим. У: «Қонни оқизган ва (сўйганда) Аллаҳ азза ва жалланинг исми зикр қилинган нарсани е — тиш ва тирноқдан бошқаси (билан сўйилгани),» дедилар. У деди: Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (жанг) ўлжасига эга бўлдилар. Бир туя қочиб қолди, шунда бир киши унга ўқ отиб, уни тўхтатди. У (Набий): «Албатта, бу чорвада — ёки туяларда дедилар — ёввойи ҳайвонларнинг қочқоқлиги каби қочқоқлик бордир. Шундай экан, улардан қайси бири сизни енгса (қочиб кетса), унга ана шундай қилинглар,» дедилар.