أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ بَكَّارٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا أَحْمَدُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَمَّيْهِ، سَلَمَةَ وَيَعْلَى ابْنَىْ أُمَيَّةَ قَالاَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ وَمَعَنَا صَاحِبٌ لَنَا فَقَاتَلَ رَجُلاً مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَعَضَّ الرَّجُلُ ذِرَاعَهُ فَجَذَبَهَا مِنْ فِيهِ فَطَرَحَ ثَنِيَّتَهُ فَأَتَى الرَّجُلُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَلْتَمِسُ الْعَقْلَ فَقَالَ " يَنْطَلِقُ أَحَدُكُمْ إِلَى أَخِيهِ فَيَعَضُّهُ كَعَضِيضِ الْفَحْلِ ثُمَّ يَأْتِي يَطْلُبُ الْعَقْلَ لاَ عَقْلَ لَهَا " . فَأَبْطَلَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Имрон ибн Баккор хабар берди, у деди: бизга Аҳмад ибн Холид хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ривоят қилди, у Ато ибн Аби Робоҳдан, у Сафвон ибн Абдуллаҳдан, у ўзининг икки амакиси — Умайянинг икки ўғли Салама ва Яълодан (ривоят қилдики), улар иккаласи дедилар: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Табук ғазотига чиқдик, биз билан бирга бир ҳамроҳимиз ҳам бор эди. У мусулмонлардан бир киши билан урушиб қолди. Ҳалиги киши унинг билагини тишлади, у эса уни унинг оғзидан тортиб олди, шунда (тишлаган кишининг) олдинги тиши тушиб кетди. Сўнг у киши дият талаб қилиб Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келди. У (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сиздан бирингиз ўз оғасининг олдига бориб, уни худди эркак туянинг тишлашидек тишлайди-ю, сўнг келиб дият талаб қиладими? Унга (бундай тиш учун) дият йўқ,» дедилар. Шундай қилиб Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни (товонни) ботил қилдилар.»