أَخْبَرَنَا هِلاَلُ بْنُ الْعَلاَءِ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ، أَنَّ رَجُلاً، سَرَقَ بُرْدَةً لَهُ فَرَفَعَهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ بِقَطْعِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ تَجَاوَزْتُ عَنْهُ . فَقَالَ " أَبَا وَهْبٍ أَفَلاَ كَانَ قَبْلَ أَنْ تَأْتِيَنَا بِهِ " . فَقَطَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ҳилол ибн ал-Алў хабар бериб, деди: менга отам ривоят қилди, у деди: бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, у Саиддан, у Қатодадан, у Атодан, у Сафвон ибн Умайядан (ривоят қилдики): бир киши унинг бир бурдасини (чопон-ридосини) ўғирлади. У уни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га кўтариб келди, (Набий) унинг (қўлини) кесишга буюрдилар. Шунда (Сафвон): «Ё Расулуллаҳ, мен ундан кечдим,» деди. (Набий): «Эй Абу Ваҳб, буни бизнинг олдимизга келтиришингдан олдин (қилсанг бўлмасмиди)?» дедилар. Сўнгра Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг (қўлини) кестирдилар.