أَخْبَرَنِي أَحْمَدُ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ حَكِيمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمْرٌو، عَنْ أَسْبَاطٍ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ أُخْتِ، صَفْوَانَ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ أُمَيَّةَ، قَالَ كُنْتُ نَائِمًا فِي الْمَسْجِدِ عَلَى خَمِيصَةٍ لِي ثَمَنُهَا ثَلاَثُونَ دِرْهَمًا فَجَاءَ رَجُلٌ فَاخْتَلَسَهَا مِنِّي فَأُخِذَ الرَّجُلُ فَأُتِيَ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ بِهِ لِيُقْطَعَ فَأَتَيْتُهُ فَقُلْتُ أَتَقْطَعُهُ مِنْ أَجْلِ ثَلاَثِينَ دِرْهَمًا أَنَا أَبِيعُهُ وَأُنْسِئُهُ ثَمَنَهَا . قَالَ " فَهَلاَّ كَانَ هَذَا قَبْلَ أَنْ تَأْتِيَنِي بِهِ " .
Менга Аҳмад ибн Усмон ибн Ҳакийм хабар берди, у деди: бизга Амр ривоят қилди, Асботдан, у Симокдан, у Сафвоннинг жияни Ҳумайд ибн Ухтидан, у Сафвон ибн Умайядан (ривоят қилдики), у деди: «Мен масжидда ўзимнинг хамисамга (гулли тўнимга) — нархи ўттиз дирҳам эди — ўралиб ухлаб ётган эдим. Бир киши келиб уни мендан ўғирлаб қочди. Сўнг у киши тутилди ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келтирилди. У (Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг (қўлини) кесишга буюрдилар. Мен у зотнинг олдига келдим ва: «Уни ўттиз дирҳам учун кесасизми? Мен уни унга сотаман ва нархини кейинроқ тўлашга муҳлат бераман,» дедим. У: «Буни менга келтиришингдан олдин қилсанг бўлмасмиди?» дедилар.»