أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ مُوسَى، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ امْرَأَةً، سَرَقَتْ فَأُتِيَ بِهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا مَنْ يَجْتَرِئُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ أَنْ يَكُونَ أُسَامَةَ فَكَلَّمُوا أُسَامَةَ فَكَلَّمَهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أُسَامَةُ إِنَّمَا هَلَكَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ حِينَ كَانُوا إِذَا أَصَابَ الشَّرِيفُ فِيهِمُ الْحَدَّ تَرَكُوهُ وَلَمْ يُقِيمُوا عَلَيْهِ وَإِذَا أَصَابَ الْوَضِيعُ أَقَامُوا عَلَيْهِ لَوْ كَانَتْ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ لَقَطَعْتُهَا " .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, Айюб ибн Мусодан, у Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан (ривоят қилдики), бир аёл ўғирлик қилди ва у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурига келтирилди. (Одамлар): «Усома бўлмаса, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га ким журъат қила олади?» дедилар. Сўнг улар Усома билан гаплашдилар, у эса у (зот) билан гаплашди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Усома, Бани Исроил шунинг учун ҳалок бўлганлар: улар орасида бир шарафли (зодагон) киши ҳад (жазога лойиқ жиноят) содир этса, уни қўйиб юборар, унга (жазони) татбиқ этмас эдилар; пасткаш (оддий) киши (жиноят) содир этса, унга (жазони) татбиқ этар эдилар. Агар (ўғирлаган) Муҳаммаднинг қизи Фотима бўлганида ҳам, мен уни (унинг қўлини) кесган бўлардим,» дедилар.