أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَعْمَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَبَّانُ، قَالَ حَدَّثَنَا سَلْمُ بْنُ زَرِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ طَرَفَةَ، عَنْ جَدِّهِ، عَرْفَجَةَ بْنِ أَسْعَدَ أَنَّهُ أُصِيبَ أَنْفُهُ يَوْمَ الْكُلاَبِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَاتَّخَذَ أَنْفًا مِنْ وَرِقٍ فَأَنْتَنَ عَلَيْهِ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَتَّخِذَ أَنْفًا مِنْ ذَهَبٍ .
Бизга Муҳаммад ибн Маъмар хабар берди, у деди: бизга Ҳаббон ривоят қилди, у деди: бизга Салм ибн Зарир ривоят қилди, у деди: бизга Абдурраҳмон ибн Тарафа ривоят қилди, у ўз бобоси Арфажа ибн Асъаддан (ривоят қилдики), унинг бурни жоҳилиятда Кулоб кунида (жангда) яраланган эди, шунинг учун у кумушдан бурун ясаттирган эди, аммо у (бурун) бадбўй бўлиб қолди, шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга олтиндан бурун ясаттиришни буюрдилар.