أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو حَازِمٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ السَّاعِدِيَّ، يَقُولُ وَقَعَ بَيْنَ حَيَّيْنِ مِنَ الأَنْصَارِ كَلاَمٌ حَتَّى تَرَامَوْا بِالْحِجَارَةِ فَذَهَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِيُصْلِحَ بَيْنَهُمْ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَأَذَّنَ بِلاَلٌ وَانْتُظِرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاحْتُبِسَ فَأَقَامَ الصَّلاَةَ وَتَقَدَّمَ أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه فَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي بِالنَّاسِ فَلَمَّا رَآهُ النَّاسُ صَفَّحُوا - وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ لاَ يَلْتَفِتُ فِي الصَّلاَةِ - فَلَمَّا سَمِعَ تَصْفِيحَهُمُ الْتَفَتَ فَإِذَا هُوَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرَادَ أَنْ يَتَأَخَّرَ فَأَشَارَ إِلَيْهِ أَنِ اثْبُتْ فَرَفَعَ أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه يَعْنِي يَدَيْهِ ثُمَّ نَكَصَ الْقَهْقَرَى وَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الصَّلاَةَ قَالَ " مَا مَنَعَكَ أَنْ تَثْبُتَ " . قَالَ مَا كَانَ اللَّهُ لِيَرَى ابْنَ أَبِي قُحَافَةَ بَيْنَ يَدَىْ نَبِيِّهِ . ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى النَّاسِ فَقَالَ " مَا لَكُمْ إِذَا نَابَكُمْ شَىْءٌ فِي صَلاَتِكُمْ صَفَّحْتُمْ إِنَّ ذَلِكَ لِلنِّسَاءِ مَنْ نَابَهُ شَىْءٌ فِي صَلاَتِهِ فَلْيَقُلْ سُبْحَانَ اللَّهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур хабар бериб, деди: бизга Суфён ривоят қилди, у деди: бизга Абу Ҳозим ривоят қилди, у деди: мен Саҳл ибн Саъд ас-Соидийнинг шундай деганини эшитдим: Анслардан икки қабила ўртасида (жанжал) сўз бўлиб, ҳатто бир-бирларига тош отадиган даражага етдилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни яраштириш учун бордилар. (Шу орада) намоз вақти кирди, Билол азон айтди ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кутилди, лекин у зот (кечикиб) ушланиб қолдилар. Шунда (Билол) иқомат айтди ва Абу Бакр (розияллаҳу анҳу) (имомликка) ўтди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келганларида Абу Бакр одамларга намоз ўқитаётган эди. Одамлар у зотни кўриб, қарсак (чапак) чалдилар. Абу Бакр намозда ўгирилиб қарамас эди, лекин уларнинг чапагини эшитгач, ўгирилди ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кўрди. У орқага чекинмоқчи бўлди, аммо у зот унга: «Ўрнингда тур (қол),» деб ишора қилдилар. Абу Бакр (розияллаҳу анҳу) икки қўлини кўтарди (Аллаҳга ҳамд айтди), кейин орқаси билан чекинди ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) олдинга ўтиб, намоз ўқитдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозни тугатгач: «Ўрнингда туришингдан сени нима тўсди?» дедилар. У: «Абу Қуҳофанинг ўғлини Аллаҳ Ўз Набийсининг олдида (имомликда) туришини кўрса, бу ярашмайди,» деди. Сўнг у зот одамларга юзланиб: «Сизларга нима бўлди, намозингизда бир нарса юз берса, чапак чаласизлар? Албатта, бу (чапак чалиш) аёллар учундир. Кимга намозида бир нарса юз берса, ‹Субҳаналлаҳ,› десин,» дедилар.