أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قِرَاءَةً قَالَ وَقَالَ أَبُو الزُّبَيْرِ سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْجَرِّ الْمُزَفَّتِ وَالدُّبَّاءِ وَالنَّقِيرِ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا لَمْ يَجِدْ سِقَاءً يُنْبَذْ لَهُ فِيهِ نُبِذَ لَهُ فِي تَوْرٍ مِنْ حِجَارَةٍ .
Бизга Сувайд хабар бериб, деди: бизга Абдуллаҳ, Ибн Журайждан қироат йўли билан хабар берди. У деди: Абуз-Зубайр деди: мен Жобирнинг шундай деганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) зифт сурилган жарра (кўза), ад-Дуббо ва ан-Нақирдан қайтардилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўзлари учун набиз тайёрланадиган меш топмаганларида, улар учун тошдан ясалган коса (тавр)да набиз тайёрланарди.