أَخْبَرَنِي أَحْمَدُ بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، - يَعْنِي الأَزْرَقَ - قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُنْبَذُ لَهُ فِي سِقَاءٍ فَإِذَا لَمْ يَكُنْ لَهُ سِقَاءٌ نَنْبِذُ لَهُ فِي تَوْرِ بِرَامٍ . قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الدُّبَّاءِ وَالنَّقِيرِ وَالْمُزَفَّتِ .
Менга Аҳмад ибн Холид хабар бериб, деди: бизга Ишоқ — яъни ал-Азрақ — ривоят қилиб, деди: бизга Абдулмалик ибн Абу Сулаймон, Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) учун меш-тулумда набиз тайёрланарди; агар унинг меши бўлмаса, биз унинг учун (брам) тошдан ясалган косада набиз тайёрлардик. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ад-Дуббо, ан-Нақир ва ал-Музаффатдан қайтардилар.