أَخْبَرَنَا أَبُو عَاصِمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَبَّانُ بْنُ هِلاَلٍ، حَدَّثَنَا حَبِيبٌ، عَنْ عَمْرِو بْنِ هَرِمٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ زَيْدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ أَدْلَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ عَرَّسَ فَلَمْ يَسْتَيْقِظْ حَتَّى طَلَعَتِ الشَّمْسُ أَوْ بَعْضُهَا فَلَمْ يُصَلِّ حَتَّى ارْتَفَعَتِ الشَّمْسُ فَصَلَّى وَهِيَ صَلاَةُ الْوُسْطَى .
Бизга Абу Осим хабар берди, у деди: бизга Ҳаббон ибн Ҳилол ривоят қилди, бизга Ҳабиб, Амр ибн Ҳаримдан, у Жобир ибн Зайддан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тун бўйи юриб, сўнг (кечанинг охирида дам олишга) қўндилар ва қуёш чиққунча — ёки унинг бир қисми (чиққунча) — уйғонмадилар. Қуёш кўтарилгунча намоз ўқимадилар, сўнг ўқидилар — бу ўрта (вусто) намоз эди.