أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ، وَيُوسُفُ بْنُ سَعِيدٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - قَالاَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي مَحْذُورَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مُحَيْرِيزٍ، أَخْبَرَهُ - وَكَانَ، يَتِيمًا فِي حَجْرِ أَبِي مَحْذُورَةَ حَتَّى جَهَّزَهُ إِلَى الشَّامِ - قَالَ قُلْتُ لأَبِي مَحْذُورَةَ إِنِّي خَارِجٌ إِلَى الشَّامِ وَأَخْشَى أَنْ أُسْأَلَ عَنْ تَأْذِينِكَ فَأَخْبَرَنِي أَنَّ أَبَا مَحْذُورَةَ قَالَ لَهُ خَرَجْتُ فِي نَفَرٍ فَكُنَّا بِبَعْضِ طَرِيقِ حُنَيْنٍ مَقْفَلَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ حُنَيْنٍ فَلَقِيَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ الطَّرِيقِ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالصَّلاَةِ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَمِعْنَا صَوْتَ الْمُؤَذِّنِ وَنَحْنُ عَنْهُ مُتَنَكِّبُونَ فَظَلِلْنَا نَحْكِيهِ وَنَهْزَأُ بِهِ فَسَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الصَّوْتَ فَأَرْسَلَ إِلَيْنَا حَتَّى وَقَفْنَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَيُّكُمُ الَّذِي سَمِعْتُ صَوْتَهُ قَدِ ارْتَفَعَ " . فَأَشَارَ الْقَوْمُ إِلَىَّ وَصَدَقُوا فَأَرْسَلَهُمْ كُلَّهُمْ وَحَبَسَنِي فَقَالَ " قُمْ فَأَذِّنْ بِالصَّلاَةِ " . فَقُمْتُ فَأَلْقَى عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم التَّأْذِينَ هُوَ بِنَفْسِهِ قَالَ " قُلِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ " . ثُمَّ قَالَ " ارْجِعْ فَامْدُدْ صَوْتَكَ " . ثُمَّ قَالَ " قُلْ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ " . ثُمَّ دَعَانِي حِينَ قَضَيْتُ التَّأْذِينَ فَأَعْطَانِي صُرَّةً فِيهَا شَىْءٌ مِنْ فِضَّةٍ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُرْنِي بِالتَّأْذِينِ بِمَكَّةَ . فَقَالَ " قَدْ أَمَرْتُكَ بِهِ " . فَقَدِمْتُ عَلَى عَتَّابِ بْنِ أَسِيدٍ عَامِلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمَكَّةَ فَأَذَّنْتُ مَعَهُ بِالصَّلاَةِ عَنْ أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Иброҳим ибн ал-Ҳасан ва Юсуф ибн Саид — лафз уники — хабар бериб, иккаласи деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, Ибн Журайждан, у деди: менга Абдулазиз ибн Абдулмалик ибн Абу Маҳзура ривоят қилдики, Абдуллаҳ ибн Муҳайриз унга хабар берган — у Абу Маҳзуранинг тарбиясида, унинг қарамоғида етим бўлиб ўсган, токи (Абу Маҳзура) уни Шомга жўнатгунча — у деди: мен Абу Маҳзурага: «Мен Шомга чиқяпман ва сенинг азон айтишинг ҳақида сўралишимдан қўрқаман,» дедим. Шунда у менга хабар бердики, Абу Маҳзура унга айтди: мен бир неча киши билан чиқиб, Ҳунайн йўлининг бир жойида эдик, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳунайндан қайтаётган вақтида. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга йўлнинг бир жойида дуч келдилар, шунда Расулуллаҳнинг (соллаллаҳу алайҳи васаллам) муаззини Расулуллаҳнинг (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурида намозга азон айтди. Биз муаззиннинг овозини эшитдик, ҳолбуки биз ундан юз ўгирган эдик, ва биз уни масхара қилиб, калака қилиб тақлид эта бошладик. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) овозни эшитиб, бизга (одам) юбордилар, токи унинг олдида тургунча. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Қайсингизникидир мен эшитган баланд кўтарилган овоз?» дедилар. Жамоа менга ишора қилди ва тўғри айтди. У уларнинг ҳаммасини қўйиб юборди ва мени ушлаб қолди-да: «Тур, намозга азон айт,» деди. Мен турдим, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) азонни ўзлари менга ўргатдилар. У деди: «Айт: Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар. Аш-ҳаду ан лаа илааҳа иллаллаҳ, аш-ҳаду ан лаа илааҳа иллаллаҳ. Аш-ҳаду анна Муҳаммадан расулуллаҳ, аш-ҳаду анна Муҳаммадан расулуллаҳ.» Сўнг деди: «Қайтар ва овозингни чўз.» Сўнг деди: «Айт: Аш-ҳаду ан лаа илааҳа иллаллаҳ, аш-ҳаду ан лаа илааҳа иллаллаҳ. Аш-ҳаду анна Муҳаммадан расулуллаҳ, аш-ҳаду анна Муҳаммадан расулуллаҳ. Ҳайя алас-солааҳ, ҳайя алас-солааҳ. Ҳайя алал-фалааҳ, ҳайя алал-фалааҳ. Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар, лаа илааҳа иллаллаҳ.» Сўнг мен азонни тугатганимда мени чақириб, ичида бир оз кумуш бўлган тугунчани берди. Мен: «Ё Расулаллаҳ, менга Маккада азон айтишни буюринг,» дедим. У: «Мен сенга буни буюрдим,» деди. Шундай қилиб, мен Расулуллаҳнинг (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккадаги амили Аттоб ибн Асидънинг ҳузурига келдим ва Расулуллаҳнинг (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буйруғи билан у билан бирга намозга азон айтдим.