حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا الْحَارِثُ بْنُ عُبَيْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي مَحْذُورَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِي سُنَّةَ الأَذَانِ . قَالَ فَمَسَحَ مُقَدَّمَ رَأْسِي وَقَالَ " تَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ تَرْفَعُ بِهَا صَوْتَكَ ثُمَّ تَقُولُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ تَخْفِضُ بِهَا صَوْتَكَ ثُمَّ تَرْفَعُ صَوْتَكَ بِالشَّهَادَةِ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ فَإِنْ كَانَ صَلاَةَ الصُّبْحِ قُلْتَ الصَّلاَةُ خَيْرٌ مِنَ النَّوْمِ الصَّلاَةُ خَيْرٌ مِنَ النَّوْمِ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга ал-Ҳорис ибн Убайд Муҳаммад ибн Абдулмалик ибн Абу Маҳзурадан, у отасидан, у бобосидан ривоят қилди. У деди: Мен: Эй Расулуллаҳ, менга азон суннатини ўргатинг, дедим. У бошимнинг олдини силадилар ва дедилар: «Сен айтасан: Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар — буларни овозингни кўтариб айтасан. Сўнг айтасан: Аш-ҳаду ан ло илаҳа иллаллаҳ, аш-ҳаду ан ло илаҳа иллаллаҳ, аш-ҳаду анна Муҳаммадан Расулуллаҳ, аш-ҳаду анна Муҳаммадан Расулуллаҳ — буларда овозингни пасайтирасан. Сўнг шаҳодатда овозингни кўтарасан: Аш-ҳаду ан ло илаҳа иллаллаҳ, аш-ҳаду ан ло илаҳа иллаллаҳ, аш-ҳаду анна Муҳаммадан Расулуллаҳ, аш-ҳаду анна Муҳаммадан Расулуллаҳ. Ҳайя алас-солаҳ, ҳайя алас-солаҳ, ҳайя алал-фалаҳ, ҳайя алал-фалаҳ. Агар субҳ намози бўлса, айтасан: Ас-солату хайрун минан-навм, ас-солату хайрун минан-навм. Аллаҳу акбар, Аллаҳу акбар, ло илаҳа иллаллаҳ».